Gitaargeluk.

Welkom terug bij Onzinnige Gitaarpraat, de beste rubriek van Nederland. De nieuwe SLIM CD van 2025 is weer een feit en wat een feest, de beste verzamel cd van Nederland.

Het is dit jaar, net als vorig jaar, echt een Gitaar editie geworden wat we natuurlijk het liefste zien en horen. Het liedje Vrijdagmorgenmuziek is mijn inzending en het opnameproces verliep zeer stressvol. Ten eerste duurde het schrijven van het liedje veel en veel te lang, 2 maanden voor de inleverdatum was hij pas klaar.

Toen moest alles natuurlijk nog worden opgenomen naar tevredenheid, dat viel zwaar tegen haha. Omdat mijn mix en master kwaliteiten zich nog ver onder de nullijn bevinden heb ik deze keer aan Marnix gevraagd of hij het wilde mixen en masteren. Door het trage opname proces kreeg hij pas twee weken voor de inlever datum de losse sporen pas, veel te laat natuurlijk maar het is hem gelukt! Een prachtig resultaat!

Na het vrijdagmorgenmuziek liedje gelijk door naar het volgende project. Spelen, schrijven en opnemen.

Een prachtig proces wat voor mij nog nooit saai is geweest. Tijd voor om een heavy metal album uit te brengen. Dat lijkt me echt super vet. Een heel instrumentaal Gitaar album in de oude heavy metal stijl.

Dat zou ik eigenlijk is moeten doen. Dat is een goed plan.

Waar te beginnen? Den muziek natuurlijk, dat is het begin van alles wat leeft. In dit geval lagen er 9 prachtige nummers klaar die ik de afgelopen jaren samen met Esmeralda helemaal uit heb gewerkt. Nu nog een drummer, gelukkig kennen we Rick en die had wel zin om een heavy metal album in te spelen!

Dus stap 1 en 2 zijn gelukt. Muziek regelen en mensen regelen. Een prima begin. Rick op drums, Esmeralda op de basgitaar en ik speel natuurlijk de gitaren in. Ik ben vereerd dat twee mensen tijd en zin hebben om mijn muziek te spelen en alles te oefenen voor de opnames. De studio is geboekt en we zijn er klaar voor. Prachtig vind ik het allemaal. Nu wordt het tijd om eindeloos te gaan oefenen. Want op dit album komen er niet een paar gitaarsolo’s, nee nee nee. Dit album komt helemaal vol met gitaarsolo’s, van het begin tot het einde. Letterlijk. En dat moet wel met een zekere precisie worden opgenomen is het plan.

Nu moet ik het echt gaan laten zien en vooral, laten horen! En hard! In juni worden de drums opgenomen en dan is het gitaartijd. Weken onbereikbaar, alle vrije uren op mijn werk erdoorheen, zware frustraties en het daaropvolgende eindeloze geluk. Gitaargeluk. Ik zal het is intypen op google, gitaargeluk. Eerste krijg ik een paar gitaarwinkels te zien en dan het 4de blokje. Gitaargeluk: Ontdek, leer en geniet. Dat wil ik zien dus klik hem aan. Gitaarles van Koen. Eerste een lijstje met waarom ik echt wel lid wil worden voor 14 euro per maand, en dan een verhaaltje en dat eindigt met: Laat mij je begeleiden naar de gitaarheld die in je schuilt!

Schitterend!! Dat is wat voor mij, een cursus die mij begeleid naar mijn innerlijke gitaarheld om zo het eeuwige gitaargeluk te vinden. Ontdek, leer en geniet. Ik vind dat meneer Koen een terecht punt heeft.

Toch maar een andere titel voor het album bedenken dan. En natuurlijk de album hoes. Allemaal zeer leuke zaken om jezelf mee bezig te houden. De planning is dat de cd voor het einde van het jaar af is, dus mooi op tijd voor de volgende SLIM Verzamelaar. Binnenkort is ook weer het Slim Lente Festival. Dit jaar hebben ze een zeer leuke line-up. Daar moet ik bijzijn. Het beste festival van Nederland, georganiseerd door de beste stichting van Nederland, stichting SLIM. Wat hebben wij een geluk hier in de regio!

Groeten W.F.M. Snoek

Nieuwsbrief

Welkom terug bij de afdeling Onzinnige Gitaarpraat. Eindelijk is het gebeurd. Eindelijk is het punt van omkeer gekomen, het kantelpunt zogezegd. Het punt dus waarop een mening kantelt als het ware.

Overigens ligt dat kantelpunt erg dicht in de buurt van het moment dat je denk: Fuck, nou word ik echt oud!

Ik ben groot fan van grote zware speaker kasten met daar bovenop natuurlijk een buizen versterker. Het liefst 100 Watt want ja, de drummer maakt altijd zo veel herrie dat je als gitarist altijd genoodzaakt ben om wat overcapaciteit aan watts mee te nemen. Het kan nooit de bedoeling zijn dat je de solo niet hoort.

Ik speel al jaren op een Engl Fireball van 100 watt, geweldig en vanaf standje 3 komt het echt tot leven en dat is al super hard. Op zacht niveau klinkt hij wat minder, omdat het daar gewoon niet voor is gemaakt.

Daar heb ik 2 grote zware 4×12 mesa boogie speaker kasten bij en aangezien niemand meer zin heeft om te helpen slepen (You know who you are), werd het tijd om is te her evalueren. Zelf begin ik na al die jaren ook mijn twijfels te krijgen over het gewicht versus noodzaak, natuurlijk in het verband met het rondrijden van speaker kasten naar live shows. Ook ben ik met een aantal studio projecten bezig waarbij het gitaar geluid belangrijker is als het vermogen. Na lang beraad ging mijn wens dus uit naar een nieuwe versterker die wat minder vermogen heeft en wat minder zwaar is.

Natuurlijk is het zo dat ik hopeloos ouderwets ben met gitaarversterkers, het moet gewoon een buizen versterker zijn. Ik loop nog niet echt warm voor de moderne elektronica op dat gebied, alhoewel het minimaal net zo goed klinkt als echte buizen. Een combo van 50 watt leek me wel wat.

Een Voxx, een Koch, Fender, Mesa Boogie, alles heb ik uitgeprobeerd, maar uiteindelijk kocht ik de nieuwe Engl Ironball van 20 watt. Een head model met ingebouwde reverb en delay, en een schakelaar om naar 5 of 1 watt te gaan. Vervolgens een 4×12 mesa boogie kast eronder en spelen maar. Een heel vet en goed geluid, terwijl je vrij zacht zit te spelen. Echt geweldig, vooral de 1 watt stand. Microfoon ervoor en opnemen maar.

De winter komt er weer aan en ik ben er klaar voor! Lekker gitaarspelen bij de kachel op de nieuwe Engl.

Natuurlijk wel op de 1watt stand, want het moet weer niet te hard staan haha. Dat was het punt dat ik dacht:

Nou word je echt oud Snoek! Gelukkig komt het Slim herfstfestival er weer aan en ik heb er zin in! Bandjes kijken terwijl het buiten regent en stormt. Daarnaast gaan we natuurlijk weer muziek opnemen voor de komende Slim jaar compilatie! Mooi tijden komen eraan.

Groet W.F.M. Snoek

Nieuwsbrief

Welkom terug bij de afdeling Onzinnige Gitaarpraat. De tijd vliegt voorbij, maar we zijn er nog!

En waar de wereld in rap tempo veranderd, blijft de Slim gewoon doorgaan met alles wat met Muziek te maken heeft zoals afgelopen Slim lente festival en natuurlijk de jamsessie´s. En nu is het weer tijd voor het Slim Herfst festival! Het Festival waar je met je band simpelweg gespeeld moet hebben.

En laat ik nou toevallig net een nieuwe band hebben, het leven is goed!

Iets korter als een jaar geleden dacht ik, het is tijd! Altijd heb ik in mijn hoofd gehad dat als ik 40 jaar oud zou zijn, er ook een vette bluesrockband zou zijn. En dat is gelukt! Dus ik ga op het Herfst Festival spelen met mijn nieuwe band: Hounds of Blues. Het eerste optreden van onze gloednieuwe Band, heerlijk!

Lekker gitaarspelen, dat is waar het om gaat toch? Altijd Gitaar spelen, oefenen, muziek schrijven, Gitaren kopen, bands bouwen, oefenruimte bouwen, het Gitaar imperium breid zich langzaam uit en de onzinnige Gitaarpraat leeft voort. Hoe ouder ik word, hoe duidelijker het allemaal is.

Sloop je telefoon en koop een Gitaar!

Groet W.F.M. Snoek

Thuiswerken op niveau.

Welkom terug bij onzinnige Gitaarpraat. De laatste tijd hoor je veel mensen klagen over het thuiswerken.

Nu kan ik zelf niet thuiswerken, olietankers, maar mijn vrouw wel. Die doet iets met computers en met die computers kan je tegenwoordig cd´s bestellen, die vervolgens thuis worden bezorgd. En dat heeft als enorm groot voordeel dat zij mij van een constante stroom aan Gitaarmuziek voorziet. Sterker nog, voordat ik weet dat er een nieuwe cd van een bepaalde Gitaarheld uitkomt, stopt ze hem al in mijn handen, pre order.

Er liggen hier dus 4 nieuwe cd´s voor mijn neus die allemaal in 2020 of 2021 zijn uitgekomen, en toevallig zijn die albums van de grootste Gitaristen die hier rondlopen op deze planeet. Yngwie Malmsteen, Joe Satriani, John Petrucci en Paul Gilbert.

Op het gemak gaan we eens luisteren, vergelijken, stom ouwehoeren en natuurlijk onze ongezouten mening geven. Hoewel dat onder hetzelfde kopje valt van stom ouwehoeren maargoed.

We beginnen met de meester, ome Joe, met het album Shape shifting. Inmiddels is ome Joe al 65 jaar en hij is echt de meester. Wat een Gitarist. Ik heb een hoop albums van hem en heb hem vaak live gezien, prachtig!

Het nieuwe album is heerlijke muziek om in de tuin bij een vuurtje whiskey en een kopje citroenthee te drinken en te filosoferen over het leven. Natuurlijk is het album prima gemixt en heeft hij zeer ervaren sessie muzikanten ingehuurd zodat alles er op gericht is om Joe zijn Gitaar zo goed mogelijk uit de verf te laten komen en dat is gelukt. Met name nummer 5 Teardrops en nummer 10 Falling stars zijn echt heel relaxed, maar wel heel goed. Op dit album doet Joe waar hij goed in is, hij neemt je mee op zijn reis door de muziek.

Echt een prima album met naar mijn mening geweldig gitaarwerk, goede nummers en super mooi artwork.

Het volgende album komt van Paul Gilbert en heet Werewolves of Portland en in tegenstelling tot ome Joe heet Paul alles zelf ingespeeld namelijk de bas, drum en keyboards. Paul heb ik ook een aantal keer live mogen zien en ik ken hem natuurlijk ook van Razor X, mooie tijd! Paul is inmiddels 54 jaar oud en dus een stuk jonger als ome Joe. Het geluid vindt ik wat minder als Joe zijn album, met name het Gitaargeluid.

Das natuurlijk persoonlijk, maar bij ome Joe klinkt het gewoon wat beter, zowel de Gitaar als de band. Nummer 3 Werewolves of Portland en nummer 4 Professorship at the Leningrad Conservatory zijn echt de beste. Das echt Gitaarspelen zeg maar, op zeer hoog niveau, zeer technisch en echt muzikanten muziek.

Nummer 4 heb ik nu denk ik al 50 keer geluisterd en echt man, prachtig gewoon. Hoe harder je hem zet hoe beter hij klinkt. Dit is lekkere muziek om te klussen in je schuur of om een oefenruimte in je schuur te bouwen ofzo. Het artwork vind ik wat minder, maar we kijken niet naar uiterlijk. Ik moest overigens wel hard lachen om de videoclip van Werewolves in Portland.

Dan is het tijd voor John Petrucci met het album Terminal Velocity. Het is John zijn 2de solo album en natuurlijk geheel instrumentaal. Ook heeft hij een drummer en een bassist waarmee hij dit album heeft opgenomen. Wederom een album met echte gitaarmuziek. Deze man speelt technisch zo perfect dat je jezelf begint af te vragen of het nog gekker kan. De nummers zijn goed, het gitaargeluid is goed, de solo´s zijn goed en het artwork is prachtig. In het hoesje zit ook een blaadje met promotie van John zijn nieuwe baardolie.

Die kan je vanaf nu in zijn webstore bestellen. Het lijkt me zo dat ze in Talibanistan gek zijn op John zijn baard en baardolie, die jongens daar zijn gek op baarden. En de muziek is instrumentaal dus kunnen er ook geen gevoelige discussie´s ontstaan over politiek of religie. Volgens mij komt hij op 1 binnen als je die cd daar uitbrengt. Het laatste nummer Temple of Circadia, vind ik echt de beste. Een heerlijk metal nummer waar er groots wordt uitgepakt met ritme riffs en solo´s. Heerlijk gewoon. Dit is wat ik graag hoor, en het liefst hard.

Jaren geleden heb ik Petrucci samen met Satriani op het podium gezien met de G3, dat was echt te gek.

Het laatste album komt van de hand van de grote baas, de weledele heer Yngwie Malmsteen. De grote baas. (hij is echt de baas) Eerst even wat anders. Toen ik 16 jaar oud was ging ik gitaar spelen in de plaatselijke metalband en was van plan om serieuze gitaarsolo´s te gaan spelen. De bassiste van de band gaf mij toen een tab boek van Yngwie Malmsteen´s Rising force Odyssey. Ze zei het volgende. Dus jij wilt snel gitaarspelen? Probeer dit maar eens! Ik de cd natuurlijk gekocht en sinds die tijd probeer ik Malmsteen zijn niveau van gitaarspelen te bereiken, ik ben zeer groot fan! We zijn nu 22 jaar verder en inmiddels ben ik met dezelfde bassiste getrouwd die mij toen dat boek van Malmsteen in mijn handen duwde. Het leven is prachtig! Weer een nieuw Malmsteen album dus, geweldig. Dit is van de 4 cd´s waar we het vandaag over hebben het enige album waar zang op te horen is, en helaas heeft Yngwie zelf het zingen voor zijn rekening genomen. Gelukkig maar een paar nummers, het overgrote deel is instrumentaal. Ome Yngwie heeft alles zelf ingespeeld behalve de drums, daar heeft hij een drummer voor ingehuurd. Om te beginnen is dit album precies wat ik graag van ome Yngwie te horen krijg, heerlijke nummers met eindeloze solo´s. Eindeloze variatie´s op wat hij al jaren doet. Hij heeft echt zijn eigen stijl ontwikkeld en speelt ook op zeer hoog niveau gitaar. Met dit album laat hij simpelweg weer zien dat hij de onbetwiste baas op de elektrische gitaar is. Met name nummer 4 Parabellum vind ik het mooiste, wat een gitaarwerk, ongelooflijk zeg.

Het resultaat van het thuiswerken is goed te noemen, zeer goed. Langzaam begint het weer de goede kant op te gaan. Eigenlijk maakt het allemaal niet zo veel uit zolang er maar Gitaarmuziek wordt uitgebracht. En mijn helden hebben mij in deze corona crisis niet in de steek gelaten.

Kunnen we niet op tour? Mooi, dan gaan we opnemen! En het resultaat is geweldig. Ik hoop dat we de heren snel weer live in de Xinix aan het werk kunnen zien. Ik heb gister nog met ome Joe en Yngwie gebeld.

Of ze komen spelen als de Xinix weer opengaat, de verbinding was niet best maar volgens mij hoorde ik dat ze komen. Super vet natuurlijk. Misschien mag ik dan wel in het voorprogramma!

Groet W.F.M. Snoek

De muzikale winterslaap.

Het duurt nu al even, iets te lang als je het mij vraagt. Regels hier en regels daar. Dit mag niet en dat mag wel, maar na 9 uur dan mag het weer niet. Erg verwarrend allemaal. En om de chaos compleet te maken zijn de openingstijden van de koffieshop aangepast naar 20:00, om er natuurlijk voor te zorgen dat mensen als ik weer netjes op tijd thuis zijn. Wat moet je er mee, of beter gezegd, wat kan je er mee? Wat moet je met jezelf aan in deze tijd van strikte regelgeving en restricties. Het goede antwoord is natuurlijk simpel.

Meer Gitaarspelen, meer Gitaarmuziek schrijven, meer Gitaren kopen of je kan natuurlijk een oefenruimte in je tuin bouwen. Met andere woorden, er is genoeg te doen voor de gemiddelde Gitarist

Toch begint het langzaam te dagen. Er is niks te doen, er spelen geen bandjes, je mag niet naar de oefenruimte toe en sterker nog, als je te laat thuis komt krijg je straf. Dus wat, wat moet er gebeuren? Rellen heeft niet erg veel zin, plus het feit dat het erg weinig met muziek te maken heeft. Zoiezo heeft deze crisis vrij weinig met muziek te maken. Daartegenin is het wel zo, dat ik zat muziek heb geschreven dat geschikt is om op te rellen. Het is in ieder geval zeer duidelijk dat we de komende tijd nog wel even op ons zelf aangewezen zijn, en dat de podia nog lang gesloten zullen zijn. Gelukkig speel ik Gitaar en heb ik dus eigenlijk nergens last van. Mensen die Gitaarspelen ontkomen vrij gemakkelijk aan het moeras der verveling, er is immers altijd wel iets om te oefenen, of nieuwe muziek te schrijven, of om iets op te nemen, of op youtube een mooi concert te kijken, of om met iemand af te spreken om lekker te jammen. Dat mag geloof ik nog wel, maar niet na 9 uur,want dan krijg je straf. Dus wat betreft heel die crisis, laat mij maar lekker met rust. Lekker Gitaarspelen. Ik kan mij goed voorstellen dat mensen die geen Gitaar spelen, het leven helemaal kut vinden vandaag de dag. En dat terwijl de oplossing zo simpel is. Je weet het antwoord al haha…

Gelukkig gaan we weer richtig de nieuwe Slim compilatie. Weer nieuwe muziek op de Slim website!

In navolging van maandag en dinsdagmorgenmuziek komt dit jaar het liedje woensdagmorgenmuziek uit. Een heel relaxed liedje waarin we het rustig aan doen met de Gitaarsolo´s. Esmeralda natuurlijk op bas.

En we proberen nog een andere verrassing op te nemen. Maar stap voor stap, eerst meer oefenen voordat ik op ga nemen. Meer Gitaarspelen. De vorige Slim compilatie van 2019 was te gek, echt te gek. Allerlei mensen stuurde echt te gekke muziek op. En vorig jaar was de Gitaar ook echt goed vertegenwoordigd. Vette solo´s en vette muziek. Ik hoop dat alle muzikanten van de Slim weer veel muziek insturen zodat er weer een mooie editie komt. Lekker muziek maken en opnemen, wat moet je anders doen? Rellen heeft geen zin. Demonstreren heeft ook geen zin, eigenlijk heeft niks zin dus ja, lekker Gitaarspelen toch.

Het is een muzikale winterslaap waar we in zitten, das wel duidelijk. Van heel de crisis heb ik weinig verstand maar het is zeer duidelijk dat heel de muziekwereld in slaap is gebracht. En we dromen allemaal over de dag dat we weer open mogen. Dus lieve mensen, laten we deze winterslaap goed benutten en er voor zorgen dat de vingertjes warm zijn, en de versterkers klaar staan, nieuwe snaren erop en helemaal fucking los. Wat ze ook doen of wat ze ook willen, het maakt niet uit. Met hoeveel regels ze ook aankomen of wat ze allemaal afsluiten, het maakt voor de Gitarist niet uit. Gewoon door oefenen, onverstoorbaar, als een Gitaargod uit de jaren 80. Gewoon door blijven spelen. Tegen de tijd dat het Gitaarspelen verboden wordt, dan is het het tijd om te gaan rellen. Maar tot die tijd, gewoon door blijven spelen. Gewoon blijven oefenen.

Het leven is nog steeds prachtig.

Groetjes Snoekhond

Het goede leven.

Alles is weer gelukt! De opnames van dit jaar staan op de Slim compilatie en zijn online te vinden op de Slim website. Een heerlijke verzameling muziek waar ik elk jaar weer enorm van geniet. De inzendingen van mijn collega muzikanten maken mij weer erg blij! Gelijk weer beginnen met schrijven voor volgend jaar. Tijd genoeg in deze corona tijd. Er mag niks, kan niks en gebeurt niks dus genoeg tijd om nieuwe muziek te schrijven! En dat is precies wat ik leuk vind, muziek schrijven en opnemen, dus ik heb weinig te klagen deze tijd. De enige klachten die ik heb over heel de corona situatie, is dat er geen bandjes mogen spelen in de Xinix. Geoefend wordt er gelukkig al weer wel. En natuurlijk speelt Feyenoord niet wat ook erg vervelend is.

Ik denk niet dat we er al van af zijn en gezien die verwachting, het vele thuis zitten, leek het mij beter om een nieuwe gitaar te halen. Dat is gelukt!

Na wat wikken en wegen moest er een besluit genomen worden. Deze keer is echt een verrassing geworden.

Ik had bedacht dat ik wel eens iets anders wilde als normaal. Normaal betekend voor mij het volgende.

24 frets, twee humbukkers, floyd rose en natuurlijk het super stratocaster model. Dat is normaal. In mijn geval kwam ik uit bij de Ibanez fabriek die in dat soort Gitaren heel goed zijn geworden. Nu heb ik echt niks te klagen over de 3 Ibanez Gitaren die ik heb maar er moest een Gitaar worden gekocht. En als het moet, dan moet het ook zeg maar. En om nou nog een Ibanez te kopen is wat overdreven dacht ik. Vandaar de zoektocht naar iets anders, en dat iets anders is gelukt! Een hand gebouwde telecaster van het merk Otentic. Het is er 1 uit de opstart periode van het merk en bij deze Gitaar zijn de body en neck nog met de hand gemaakt.

De body is gemaakt van een 100 jaar oude plank mahonie die Renee in de VS op de kop had getikt, en de top is van gevlamd esdoorn hout net zoals de hals, die is ook van esdoorn. Het stuk esdoorn voor de hals is weer van de buitenkant van de boom zodat je de takken nog kan zien. De body is voor de helft hol met een mooie muziek sleutel erin. Ook zitten er single coils in, twee stuks. Das nog eens wat anders als een pure metal Gitaar. Natuurlijk een vaste brug en minder als 24 frets. Voor mij niet echt normaal zeg maar. De hardware is van goud en past heel mooi bij het hout wat gebruikt is.

Ik had nooit verwacht dat ik zo´n soort Gitaar ooit zou kopen! Laatst dacht ik hetzelfde over een bepaalde Spaanse Gitaar… Dit is eigenlijk al de derde Gitaar op rij die ik normaal gesproken nooit zou kopen. Het begon met twee Spaanse Gitaren en nu een telecaster. We kunnen dus concluderen dat mijn vorm van normaal schijnbaar op losse schroeven staat. Vandaag heb ik de nieuwe Gitaar meegenomen naar de Xinix zodat ik hem op mijn buizenversterker kon horen en ik werd er heel blij van. Gewoon de gain op 2 of 3,

het halselement natuurlijk, veel reverb en dan lekker spelen over de 100 watt buizen top. Heerlijk! Het mooie is ook dat ik nu genoeg Gitaren heb om heel de week te vullen. Ik heb voor elke dag van de week een aparte Gitaar! En dat maakt het leven mooi. Zulke dingen maken al het werken de moeite waard. Ik dacht vroeger altijd bij mezelf dat als ik voor elke dag een aparte Gitaar zou hebben, ik zou stoppen met werken en heel de dag Gitaar zou gaan spelen. Helaas is de waarheid anders. Die Gitaren kosten geld om aan te schaffen en er is geld nodig voor de stroom, anders doet je versterker het niet. En er is geld nodig om een oefenruimte te bouwen. Het is nu al een paar keer op rij gebeurt dat ik een mooi geldbedrag had klaarliggen om aan de oefenruimte te beginnen. En elke keer haal ik een nieuwe Gitaar en is het geld voor de oefenruimte weer op. Gelukkig zit de Xinix vlakbij!

Het gaat weer helemaal nergens over met andere woorden. Alle plannen kunnen de vuilnisbak in.

Vaak kom ik er achter dat het meestal niet volgens plan gaat. Het resultaat deze keer echter, is prachtig!

Ik ga namelijk heel de zomervakantie op mijn nieuwe Gitaar lekker Gitaarspelen. Laat mij maar lekker met rust! Ik ga proberen of ik net zo snel als ome Yngwie kan spelen, dat zou pas vet zijn. Op een telecaster!

De nieuwe telecaster Gitaar is natuurlijk alvast te horen op de opname van Dinsdagmorgenmuziek, de inzending voor de slim compilatie die Esmeralda en ik ingeleverd hebben. Geniet van de muziek en geniet van het leven! En probeer zo veel mogelijk Gitaar te spelen. Prettige zomer!

groetjes M. Snoek

PS: Bij twijfel… gewoon meer gitaar spelen!

De akoestische verlossing.

Je wilt wel eens iets anders. Een andere Gitaar of een andere versterker, een andere toonladder of gewoon even andere muziek. Je wilt wel eens iets anders. Iets anders als normaal. En normaal betekent voor mij buizenversterkers met een hele hoop overdrive en natuurlijk snelle Gitaarsolo´s op een elektrische Gitaar.

Dat is hoe het moet zijn. Ik ben tot een jaar geleden van mening geweest dat als je dan toch Gitaar gaat spelen, je het beste een elektrische Gitaar kunt pakken. En dat is precies wat ik 25 jaar lang heb gedaan.

Vorig jaar echter, heb ik weer een Spaanse Gitaar gekocht. Wel met een element erin zodat je hem prima kan uit versterken maar toch, een akoestische Gitaar. Ik speel er vaak op en begin nu pas een beetje te wennen aan het idee. Het idee dat ik rustig Gitaar zit te spelen op een Spaanse Gitaar. Ik word nu echt oud dus. Ik vroeg me altijd al af wanneer het omslagpunt zou zijn als je ineens van mening verandert. Dat is dus als je oud wordt. En dat proces is bij mij schijnbaar al begonnen. Het is zelfs zo erg, dat mijn vrouw er ook elke keer bij komt zitten met haar akoestische basgitaar. Daar zitten we dan, als twee oude metalheads, met akoestische Gitaren. Het moet niet gekker worden. En dat wordt het dus wel! Want ik mag van Suu optreden op haar festival, met een akoestische Gitaar. Ik dacht altijd dat dat verboden was maar het bleek toch te mogen.

Ik mag zonder overdrive en dubbele bass muziek komen spelen. Super leuk alleen moet er nu nog hard worden geoefend. Want ja, als je een Spaanse Gitaar uit versterkt en je zet dat flink hard, dan hoor je echt alles wat je doet. En we gaan het flink hard zetten dus oefenen maar. Even lekker wat anders toch?

Natuurlijk moet er ook weer muziek in worden geleverd voor de Slim compilatie. Opnemen dus!

Prachtig vind ik dat altijd om muziek te schrijven en op te nemen. Creatief bezig zijn zoals Suu dat zegt.

Het helpt ook mee dat het buiten zulk lekker weer is. Volop Storm en regen tegen het raam terwijl ik binnen lekker zit te oefenen en op te nemen. Een lekker warm kopje thee erbij en spelen maar. Ik zal zorgen dat in de inzending van dit jaar, de Spaanse Gitaar ook een stukje meespeelt. Dat heeft hij wel verdient.

Hopelijk krijg ik het geluid wat beter dit jaar want dat was niet al te best vorig jaar…..

groetjes M. Snoek

Koning van de blues, hij is de man.

Welkom bij onzinnige Gitaarpraat, met nadruk op onzinnig haha. We zijn er weer. Deze keer een beschrijving van twee leuke uitjes die ik als Gitarist heb mee mogen maken. Wat een feest was het. Eigenlijk nog steeds, het houd niet op. 1 groot festijn vol met Gitaarsolo´s, nieuwe muziek, nieuwe mensen en nieuwe ervaringen.

Ik stond een tijdje terug buiten de Xinix een jointje te roken en toen gebeurde er mooie dingen. Geert kwam naar buiten met de vraag of ik Ruben Hoeke kende. Niet echt nee, wel van naam maar zijn muziek kon ik nog niet echt. Geert was van plan de Ruben Hoeke band te boeken in de Xinix en hij vond dat ik een paar nummers mee moest doen. Goed plan! Geert zou dat wel even regelen met Ruben. Maanden later was het zover. De Ruben Hoeke Band kwam spelen. Een week van te voren had ik van Ruben te horen gekregen welke nummers ik mee mocht doen en die had ik redelijk onder controle. Toen ze aankwamen in de Xinix stelde ik me voor en mocht even mee soundchecken met de band. Na een paar uur wachten en het voorprogramma was het zover. De Ruben Hoeke Band live! De eerste keer dat ik ze zag. Echt een vette bluesrock band. Goede muzikanten en goede nummers. De nummers die ik mee mocht doen gingen redelijk, ik had wel moeite om dat blues gevoel te vinden. Dat soort muziek heb ik lang niet meer gespeeld. Ik kreeg van Ruben zoveel ruimte om te soleren dat ik gewoon verbaast was. Na de nummers die ik mee mocht doen heb ik de rest van de show echt genoten van wat Ruben op zijn Gitaar deed. Aan het einde van de show mocht ik nog 2 nummers meedoen. Echt een eer! Ik deed echt mijn best om niet al te aanwezig te zijn met mijn Gitaar. Normaal gesproken vul ik alles op met solo’s en met een zanger heb ik al jaren niet meer gewerkt. Toch paste ik er voor mijn gevoel redelijk in. Tot het laatste nummer. Op een gegeven moment speelde ze een stukje waarvan ik dacht: Hier moet echt een te gekke solo overheen. 5 stappen later stond ik voor Ruben zijn neus en begon te soleren. Ik weet niet precies wat Ruben dacht maar hij was er wel voor in. Wat er volgde was een soort bluesrock Gitaarbattle. Precies zoals ik het graag zie. Ruben volop spelen, en ik ook! Ik weet nog dat ik enorm gelukkig was. De beste bluesgitarist van Nederland stond met mij een solo te spelen, wat een eer. Na de show ging het feestje gewoon door. Een lp met de handtekeningen en een handtekening op mijn Gitaar. Ik laat niet snel mensen op mijn Gitaar tekenen maar hem wel. Ik ben erg onder de indruk van wat hij liet zien op zijn Gitaar. Vooral het gevoel wat hij er in legt. Echt bijzonder, echt te gek. In de wereld van de blues is hij gewoon de man. De koning van de Nederlands Blues. Het heeft mij enorm geïnspireerd en aan het denken gezet. Wat een avond, wat een muziek, wat een feest en dat alles in de Xinix. En het begon allemaal met een jointje wat buiten gerookt werd. Geert, super bedankt man, je hebt mij echt een leuke avond bezorgd!

Het andere Gitaar uitje begon ook met een joint, maar die rookte ik in de auto, die toen stil stond uiteraard. Ik bevond mij op de parkeerplaats van de Gitaarbeurs in Veenendaal. Prima plek voor een rokertje.

Als je daar naar binnen loopt kan je aan de kassa gelijk kans maken om een Gitaar te winnen. Das toch een leuk idee als je daar naar binnen loopt. Het was een prima editie. Zelf heb ik niks gekocht, mijn vrouw daar in tegen wel. Ze had het al jaren over een contrabas en daar stond een zeer mooi exemplaar te koop.

De man die heb ons verkocht was zeer vriendelijk en we kregen nog 100 euro korting, en een mooie hoes erbij. Alleen de strijkstok had hij niet. Die lag nog thuis maar we konden hem zo op komen halen.

Hij schreef zijn telefoon nummer op en we wensten elkaar het beste. Ik weet niet waar het precies misging, maar we gingen met een contrabas naar huis in plaats van met een Gitaar. Misschien toch wat minder blowen de volgende keer. Toen we alles vertelde aan René, van de Gitaarzaak, kregen we te horen dat de man die ons de contrabas had verkocht Martin Limburger was. Een gipsy Gitarist die met heel veel bekende mensen had samengespeeld in die wereld. Hij bleek een kamper te zijn van het kamp in Den Haag, een kamp waar iedereen muziek maakt. Na een telefoontje waren we welkom. Toen we daar aankwamen werden we hartelijk ontvangen. Natuurlijk had ik mijn Gitaar bij en hebben we geruime tijd zitten spelen. Martin was zo vriendelijk om mij alles uit te leggen over de gipsy muziek en hoe dat alles in zijn werk gaat. Een zeer leuke middag, en we hadden de strijkstok. In het voorjaar ga ik weer terug om met de gipsy´s te spelen. Dus onverwachts zat ik in Den Haag Gitaar te spelen met een zeer goede gipsy Gitarist. Je maakt het mee haha.

Ook was het grappig om weer met een mond vol tanden te zitten, of met een mondvol snaren. De schema´s

en akkoorden die hij gebruikte zijn heel iets anders als waar ik mee bezig ben. Zo zie je maar, als je Gitarist bent hoef je jezelf nooit te vervelen. En dat doe ik ook niet. Sterker nog, het is lang geleden dat ik mij verveelde op muzikaal gebied.

Volgend jaar wordt het nog veel gekker allemaal. Ik heb besloten dat ik een studio met oefenruimte in de tuin ga bouwen. Kan ik eindelijk leren drummen. Volgend jaar wordt te gek! Ik heb er nu al zin in, de buren ook hoop ik. Een gelukkig nieuwjaar allemaal!

Groeten Snoekhond

Heel, heel vroeger.

We zijn er weer! Welkom bij onzinnige Gitaarpraat. Onlangs liep ik in de stad rond en kwam terecht bij de plaatselijke lp zaak. Superleuk dat we die weer hebben natuurlijk, met al die telefoons en streamingdiensten.

In 1980 hadden ze dat allemaal nog niet en ik was er trouwens ook nog niet. Wat ze toen wel hadden was de Gitaar. God zij dank! In de jaren 80 is naar mijn mening algemeen genomen, de beste Gitaarmuziek gemaakt. De lp waar ik de hand op wist te leggen komt dus uit het begin van die periode.

Het is een live opname gemaakt op 5 december in 1980, in San Francisco. Het betreft 3 Gitaristen die samen een extreem hoog niveau haalden qua Gitaarspelen. Dik en Lia hebben mij er al meerdere malen op gewezen en ik heb al verschillende nummers gehoord en filmpjes gezien, maar nu heb ik mijn eigen lp van het hele gebeuren. En ik ben er blij mee!

De drie heren waar ik over schrijf zijn natuurlijk Paco DeLucia, John McLaughlin en Al Di Meola. Absolute grootmeesters van de Spaanse Gitaar. Gelukkig hebben ze die avond alles opgenomen zodat ik het nu, bijna 40 jaar later, op het gemak kan luisteren. De plaat heet Friday Night In San Francisco – Live, en dan natuurlijk op naam van de hierboven genoemde Gitaristen. Met name 1 nummer viel mij op, Fantasia Suite. Wat mij betreft een hoogtepunt in de geschiedenis van de spaanse Gitaar. En van de drie Gitaristen is er natuurlijk 1 de baas, Paco DeLucia. Wat een Gitarist! En zonder plectrum, wat een held.

Naar het schijnt kreeg hij vanaf zijn 4de jaar les van zowel zijn vader als zijn broer, die allebei professioneel Gitarist waren. Toen hij een jaar of 10 was kon hij al ongelofelijk snel spelen. Tegen de tijd dat hij 20 werd, speelde hij fenomenaal. Aangezien Paco, trouwens niet zijn echt naam, in Spanje werd geboren rond 1947,

speelde hij flamenco muziek. Vanuit daar is hij zijn eigen stijl gaan ontwikkelen. Er staat op internet dat hij een paar jaar geleden is overleden. Hij is dus best oud geworden en kon tot op late leeftijd nog Gitaarspelen.

Een prachtig leven zo lijkt mij.

Als je er dan later over na denkt kom je tot de conclusie dat er de laatste, pak hem beet, 40 jaar, weinig nieuws is uitgevonden op het gebied van technische hoogbegaafd Gitaarspelen. Behalve een Overdrive kanaal op je versterker natuurlijk. En dat beschouw ik als een Goddelijk geschenk, overdrive! Als ik naar ome Yngwie luister heb ik altijd zoiets van: Zo wil ik ook Gitaar leren spelen! Maar als ik Paco DeLucia dan hoor, denk ik precies hetzelfde, zo wil ik ook Gitaar leren spelen! En hij had geen overdrive of elektrische Gitaar.

Ik heb laatst een 2de hands cd gekocht bij datzelfde lp winkeltje: Paco DeLucia plays Manuel de Falla. Juist!

De opnames zijn uit 1978 en vooral nummer 2, Danza Ritual Del Fuego, en nummer 6, Danza, zijn Gitaartechnisch gezien een hoogtepunt. Je kan van mening verschillen over muzieksmaak, maar niet over de technische beheersing van je instrument. En Paco die snapte dat als geen ander. Die heeft letterlijk alles uit een Spaanse Gitaar gehaald wat mogelijk is. Ik ben enorm onder de indruk van zulke mensen. Gitaristen op het hoogste niveau. Gelukkig heb ik weer kaartjes voor Paul Gilbert, das er ook eentje van hetzelfde slag.

Morgen weer lekker naar de Gitaarbeurs in Veenendaal, altijd gezellig. Ik heb mijn vrouw verteld dat er ook bas Gitaren staan dus die gaat ook gezellig mee. Echt waar, als je Gitarist bent hoef je jezelf nooit te vervelen. Er is altijd wel iets te doen voor een Gitarist. Oefenen, snaren vervangen, nog meer oefenen, nieuwe snaren kopen, en bier, nog meer oefenen, nog meer oefenen, even wiet halen in de stad, nog meer oefenen, even naar de Gitaarbeurs, even naar een concert, nog meer oefenen en dan uiteindelijk slapen.

Zo moet het zijn!

Groeten Snoekhond

Eindelijk Solo´s.

Gitaarvrienden en vrienden van de snaar, welkom terug bij onzinnige Gitaarpraat deel 19. In deze aflevering gaan we de Gitaarsolo´s van de heer Snoek, ik dus, eens onder den loep nemen.

Want eindelijk zijn er Gitaarsolo´s te beluisteren en daar geef ik graag opbouwende en afbrekende kritiek op. Heerlijk. Vooral het afbreken haha. Dik vroeg ons muzikanten weer om muziek aan te leveren voor den Slim compilatie. Een enorme eer die door de jaren heen telkens weer terugkomt. In dit geval had ik niks op de plank liggen wat af, of klaar om uit te brengen is. Wel had ik nog oude demo´s van een paar jaar geleden.

En een hoop nummers die wel af zijn maar nog niet opgenomen op een goede manier. Toch is het altijd een slecht plan om niks in te leveren, een heel slecht plan. Want op de Slim compilatie, daar moet je simpelweg gewoon opstaan als je in Nederland iets wil betekenen op het gebied van muziek. Snel aan het werk dus.

Wat gaan we doen, wat gaan we inleveren? Niks doen is sterven, Gitaarspelen is alles!

Het eerste ingeleverde nummer is er één van een paar jaar geleden. Ik had toen een demo met 3 nummers opgenomen onder de naam Snoekhond en de Hellraisers. De opnames vonden plaats bij ons op zolder en stonden onder de leiding van Rutger. We hadden de elektronische drumkit van Chrishond op den computer aangesloten en dat bleek prima te werken. Esmeralda bassen en ik op de Gitaar. Rutger sleepte al zijn opname apparatuur naar boven en beginnen maar. Het uitverkoren nummer heet: 9mm per uur. Gezien het feit dat ik al twee maal veroordeelt ben voor verboden wapenbezit misschien een rare titel, maar ik hou van wapens en van snelheid. Alhoewel 9mm per uur niet heel erg opschiet, een 9mm kogel schiet overigens wel op! En dat gevoel heb ik geprobeerd over te brengen in dit nummer, zo snel mogelijk maar toch een soort van lijn in het geheel. Tot het middenstuk begint is het eigenlijk vrij relaxed allemaal. Op 2.06 min komt er een break. En dan komt de gang er in. Op 2.20 de Gitaarsolo! En das het mooiste stuk vind ik. Voor sommigen moeilijk te begrijpen waar de Gitaarsolo zich bevind in een nummer met alleen maar Gitaarsolo’s maar geloof mij, er zit een Gitaarsolo in dit nummer. De grote Gitaarsolo van het nummer zeg maar. Ik weet nog dat ik Rutger tijdens de opnames hoorde vragen, is er nog koffie? Natuurlijk! Het was een enorm leuke ervaring om op deze manier muziek op te nemen. Gewoon thuis op zolder. En voor een demo is het resultaat best aardig te noemen. Wanneer je zoiets echter uit zou brengen, zou het geluid veel dikker moeten zijn. Inmiddels ben ik zelf ook aan het leren hoe je op moet nemen en af moet mixen, maar dat is voor mij een lang proces.

Dit nummer komt op mijn eerste Gitaar album, muziek voor in de auto, dus wordt vervolgd!

Het tweede ingeleverde nummer is er één van een ander project, muziek voor heel de week. Dat wordt het tweede Gitaar album waar we mee bezig zijn. Het nummer heet Maandagmorgenmuziek en er staat al een demo versie van op youtube, maar die is al een paar jaar oud en het geluid was niet al te best. Ik heb dezelfde backingtrack gebruikt en de Gitaar solo´s opnieuw ingespeeld, en alles af gemixed. Er is nog veel voor verbetering vatbaar dus we noemen dit ook een demo versie. Twee weken geleden heb ik de Solo Gitaar opgenomen en hier komt het verslag daarvan. De intro. Gewoon rustig een paar akkoorden. Vanaf 00:23 komt er een Gitaarloopje met een rustige Solo. 00:43 een break. Eigenlijk hoort die bij de intro. Na lang beraad kwam de wah wah tevoorschijn. Dat hielp. 00:52 de couplet rif. Ik weet nog dat ik bij de opnames het volgende dacht. Je moet rustig aan doen Snoekhond, je moet op zoek naar de dynamiek in je ziel. Je moet rustig aan doen. 01:31 het refrein. Natuurlijk de wah wah weer aan. Batterij leeg van het wah wah pedaal.

Kutzooi, effe snel naar de pomp. Vervolgens herhaald het het spul zich. De tweede keer was het nog moeilijker om rustig te doen maar goed. Ik vind dat ik braaf ben geweest bij dit stukje. 02:48 de Gitaarsolo! Eindelijk. Gewoon rustig beginnen en dan los, los, meer nootjes, buigen, los, overnieuw, nog sneller, en dan de spaanse Gitaar. Die wou ook graag een stukje meedoen. Dik vond dat stukje veel te kort. Ik eigenlijk ook maar we hebben met een enorme tijdsdruk te maken. Daarna rustig naar het einde. Uiteindelijk wederom een leuke demo versie. En zeer leerzaam om zelf op te nemen en af te mixen.

Gelukkig eindelijk weer Gitaarsolo´s dus. Ik dacht: we zijn al bij deel 19 van onzinnige Gitaarpraat dus ik kan het niet maken om niks in te leveren. Snel gaan we verder om het eerste album uit te brengen, naar verwachting rond de zomer. Geniet van de Gitaarsolo’s, dan ga ik verder aan het werk om voor een vet geluid te zorgen!

W.F.M. Snoekhond

De beste Gitaarsolo ooit…vervolg…

Ik schrijf enorm graag Gitaarmuziek. En het liefste neem ik ook alles zelf op. Uren lang dezelfde stukjes spelen in de hoop dat het iets strakker wordt. Ik zie ritmegitaar als een noodzakelijk kwaad, maar zonder goede ritme riffs valt de solo ook in het water. Een goede samenwerking tussen de ritmegitaar en de sologitaar is dus noodzakelijk. Vroeger dacht ik daar anders over maar al doende leert men. Toen ik al mijn Gitaarmuziek cd´s aan het opzoeken was, om uit te zoeken wie de beste Gitaarsolo ooit heeft gespeeld, kwam ik weer van alles tegen. Na enige tweestrijd ben ik er uit. Ik weet wie de beste Gitaarsolo ooit heeft gespeeld!

Nu moet ik eerst bekennen dat ik een ware discipel van Malmsteen ben, maar toch heb ik iets beters gevonden. Hoe kan het zou je denken. Yngwie is wat mij betreft één van de beste maar hij heeft niet de beste Gitaarsolo ooit gespeeld, naar mijn mening. Wie dat wel hebben gedaan, twee cd´s lang, zijn Marty Friedman en Jason Becker.

Toen ik vijf was, eind jaren 80, kwamen er in twee jaar tijd 4 albums uit van deze twee Gitaristen. Ze brachten allebei zelf een album uit, en samen brachten ze er nog twee uit onder de naam Cacophony. In 1987 kwam het eerste album van Cacophony genaamd Speed metal symphony. Een jaar later de tweede Go Off! Als je die twee cd’s achter elkaar luistert krijg je anderhalf uur lang alleen maar Gitaarsolo´s op zeer hoog niveau om de oren. Ik heb ontdekt dat je die twee cd´s als één Gitaarsolo moet zien. Wat die jongens daar laten horen is echt het maximale wat je uit een elektrische Gitaar kan halen. Ze zaten eind jaren 80 al op het niveau waar Malmsteen tegenwoordig op zit. En die twee cd´s die ze samen hebben gemaakt zijn simpelweg een Gitaargenot om naar te luisteren. Een ware Cacophony. Als je dan Jason Becker zijn eigen cd ernaast legt, duurt diezelfde solo nog 3 kwartier langer. Zelf zeiden ze achteraf het volgende over die albums. We hadden iets bijzonders, maar wisten na twee albums en het spelen van liveshows dat de muziek te onorthodox, abstract en extreem was om geaccepteerd te worden door de mainstream. Prachtig! We zijn exact 30 jaar verder en er is niemand die extremere Gitaarsolo muziek heeft weten te maken als Jason Becker. Wat een super Gitarist. Helemaal precies zoals ik een Gitaarheld graag zie. Hij gebruikte alle technieken en mogelijkheden van een Gitaar in zeer korte tijd, en terwijl hij dat doet, klinkt het nog geweldig ook. Vaak heb ik gemerkt dat bij supersnelle Gitaarsolo´s het meer draait om de snelheid dan wat er daadwerkelijk wordt gespeeld. Het is de kunst om zo snel mogelijk Gitaar te spelen, maar ondertussen ook mooie vloeiende partijen erbij te hebben. En dat is bij Jason Becker goed geregeld, zeer goed. Alles wat ze die tijd schreven was compleet gericht op de solo Gitaar. Zoals het hoort. Helaas hadden ze ook geld nodig, extreme Gitaarsolo muziek levert niet zo veel op, en heeft hun project Cacophony maar twee cd´s gemaakt. Gelukkig voor de mensheid. Niet lang daarna sloeg bij Jason de spierziekte ALS toe. Hij ligt inmiddels al meer dan 20 jaar op bed en kan alleen nog maar met zijn ogen knipperen. Gitaarspelen ging lang geleden al niet meer. Toch komt hij met een nieuwe cd. Gedreven als hij is heeft hij via een computersysteem een album vol kunnen schrijven door met zijn ogen de nootjes op de juiste plaats te knipperen. Vervolgens heeft hij de cd laten inspelen door een heleboel andere muzikanten. De Gitaarelite van deze planeet zeg maar. Ik heb hem nog niet gehoord maar die ga ik natuurlijk even halen van de week! Lekker muziek luisteren. Helaas speelt hij zelf dus niet meer mee maar mensen als Steve Vai, Joe Bonamassa, Paul Gilbert, Jeff Loomis, Richie Kotzen, Greg Howe, Marty Friedman en nog een paar geweldige gitaristen hebben alles ingespeeld voor hem. Vast een geweldige plaat. Geschreven door een super Gitarist, uitgevoerd door verschillende super Gitaristen.

De naam van het nieuwe album is Triumphant Hearts.

Maar de winnaar van de beste Gitaarsolo ooit gespeeld is dus Jason Becker met de twee cd´s van de Cacophony! Hoe hij daar tekeergaat, ongekend en ongelofelijk. Ik mag hopen dat ik op een dag zijn niveau van Gitaarspelen mag benaderen. De meeste extreme vorm van Gitaarspelen. Heerlijk!

Gelukkig nieuwjaar voor alle Gitaarfans. Matthijs Snoek

De beste Gitaarsolo ooit…

Welkom bij deel 17 van onzinnige gitaarpraat! We zijn er weer en hoe! We gaan het hebben over de beste Gitaarsolo van allemaal, en dat wordt zoals gewoonlijk een hele uitdaging. We hebben ten slotte te maken met vele factoren.

Maar eerst moeten we definiëren wat een Gitaarsolo precies is. En wat een goede Gitaarsolo is.

De eerste keer dat ik kennis maakte met het fenomeen Gitaarsolo was ik nog niet zo goed op de hoogte van de mogelijkheden van De Elektrische Gitaar. Toch probeerde ik altijd om een goede gitaarsolo te spelen.

Ik weet niet precies waarom maar de Gitaarsolo vond ik bij alle muziek altijd het beste stukje van het nummer. Sterker nog, zonder een fatsoenlijke Gitaarsolo, kan je geen fatsoenlijke muziek maken. Wat wel kan is een fatsoenlijke Gitaarsolo spelen zonder muziek. Je hebt namelijk muziek, en je hebt de Gitaarsolo!

Inmiddels heb ik hele cd´s vol met instrumentale Gitaarmuziek en heb ik werkelijk de allerbeste Gitaristen aan het werk mogen zien. Prachtig is het wat ze doen. Vooral de echte professionals. Maar toch denk ik niet dat één van deze mannen de beste Gitaarsolo ooit heeft gespeeld. Wat ik wel weet is dat we momenteel de absolute piek in de Gitaarevolutie hebben bereikt. Veel extremer als hoe ze nu Gitaarspelen kan simpelweg niet. Op elk gebied zoals blues, rock, metal, pop, klassiek en Gitaarmuziek heb je een aantal grootmeesters die gewoon het maximale er uit halen. Natuurlijk staan er nieuwe Gitaristen op, maar eigenlijk is het niveau van gitaarspelen de afgelopen 25 jaar niet echt meer veranderd. Eind jaren 80 zijn ze compleet los gegaan en dat niveau is sindsdien nog maar ligt gestegen.

Op weg naar de Gitaarbeurs in Veenendaal heb ik het maar is in de groep gegooid. Gewoon zomaar uit het niets. Wat vinden jullie de beste Gitaar solo ooit gespeeld? Jasper en Dik waren het er vrij snel over eens.

De Gitaarbeurs was ook echt prachtig. Een hele hal vol met alleen maar Gitaren. Allerlei soorten en maten, duur en goedkoop, echt prachtig! Terug naar ons verhaal. Frank Zappa – Shut up ‘n play yer Guitar.

Die kozen ze uit. En dan het hele album. Omdat ik er voor mezelf nog niet helemaal uit was, heb ik de telefoon gepakt en wat mensen gebeld. Een mooie lijst is het geworden en ik heb zitten genieten toen ik alles opzocht op youtube. Martin was er vrij snel uit. Iron Maiden – Stranger in a strange land. Heerlijk. Ferry koos na enige twijfel voor Exodus – the balles of leonard and charles. Volop snel en technisch. Waar hij over twijfelde was Slash en die solo van 10 minuten die hij altijd live doet! Rene Meulmeester dacht ook niet lang na. Van Halen – Jump! Marco koos Symphony X – Accolade 2. Een mooie lijst toch? We gaan verder. Marco van Zwieten koos Johny Winter – Mississippi Blues. En om in de blues stijl te blijven koos Rens Stevie Ray Vaughan – Scuttle Buttin. Blues ja. Heerlijke muziek. Ik heb me altijd voorgenomen om op mijn 40ste verjaardag een bluesband te beginnen… Gilbert ging voor Pink Floyd – Comfortably numb.

En dan met name het eind zei hij. Remond koos voor Joe Satriani – The forgotten part 2. Ondertussen zit ik alweer een uur muziek te luisteren en vermaak me nog steeds prima! Esmeralda koos Stuart Ham – Moonlight sonata. Ja lieve mensen, een bassist! In de onzinnige Gitaarpraat nog wel. Toen ik informeerde naar de andere twee snaren kreeg ik te horen dat het niet voor niets een BASGITAAR heet. Daar valt veel tegenin te brengen maar laten we wel wezen, wat meneer Ham op zijn basgitaar doet, lukt mijn nog niet eens op de Gitaar. Dus we tellen hem mee in ons onderzoek. Uit het onderzoek bleek ook dat vogels sneller vliegen als ze naar hardcore luisteren, handig om ook even te vermelden.

Om een lang verhaal nog langer te maken, er waren maar twee mensen die dezelfde keus maakten. De andere tien hadden allemaal een verschillende keus. Grote paniek dus. Gitaarpaniek wel te verstaan.

Mocht de beste Gitaarsolo ooit er zijn, dan is hij dus nog niet gespeeld! Anders zou iedereen die ik heb gebeld

allemaal dezelfde keus maken. Er kan er namelijk maar één de beste zijn. Er is maar één Gitaarsolo de beste ooit! En schijnbaar is die nog niet gespeeld. Lieve mensen, ik ga voor jullie op zoek. Ik ga voor jullie uitzoeken wat de beste Gitaarsolo ooit is, als die er al is. Mocht die Gitaarsolo nog niet bestaan, Gitaristen pak allen jullie Gitaar en probeer het, je hebt niks te verliezen! Wordt vervolgt!

Gitaargroetjes W.F.M. Snoek

De Gitaarsloperij.

Welkom bij Onzinnige gitaarpraat deel 16. Met een sterke nadruk op onzinnig. We zijn er weer!

In deze editie gaan we het slopen van instrumenten, en met name Gitaren, eens nader bekijken. Want waarom zou je tenslotte je gitaar kapot slaan of verbranden, terwijl je er net lekker op hebt gespeeld?

En waarom zou je gevaar voor andere mensen willen veroorzaken in de vorm van rondvliegende hout splinters of andere Gitaaronderdelen?

Ik weet het nog goed, ik vond een tijdschrift op het pleintje waar we vroeger woonde. Het was tijdschrift OOR ofzo en het ging over muziek en bands. Ik pakte het blaadje van de grond op en begon er doorheen te bladeren. Er stond een artikel in over Kurt Cobain die met een naald en shotgun een eind had gemaakt aan zijn leven. Er stond een uitgebreide reportage in met foto’s en al. Ik was toen ongeveer 10 jaar oud en zat op pianoles. Ik bekeek de foto’s van Nirvana en kwam al vrij snel tot de conclusie dat ik een elektrische Gitaar wilde hebben. Net als Cobain. De overbuurjongen, die een jaar of 16 was, wist mij van alles over Nirvana te vertellen. Bijvoorbeeld dat ze alles na hun show kapot sloegen. Gitaren, basgitaren, het drumstel en de versterkers. Eigenlijk alles wel wat op het podium stond. Ik heb de jaren erna veel optredens van Nirvana op video gezien en speelde al hun nummers na. Later heb ik geleerd dat het muzikaal niet veel voorstelde, maar het was voor mij een mooi begin. Daarna leerde ik Yngwie Malmsteen kennen en ook hij bleek af en toe een Gitaar kapot te slaan en Jimmy Hendrix stak tijdens zijn shows Gitaren in de brand.

Zo zijn er genoeg voorbeelden van gitaristen die hun Gitaar gewoonweg slopen. En dat slopen gebeurd op een aantal verschillende manieren heb ik ontdekt. Grofweg kan je het slopen onderverdelen in kapot gooien, kapot slaan, kapot slingeren (aan de draagband), kapot stampen (met bv een versterker) en in de brand steken.

Mocht je nog nooit een gitaar hebben gesloopt komen er nu een paar handige tips. Als je namelijk toch een Gitaar gaat slopen, dan moet je het wel goed doen.

Om te beginnen is het zo dat als je je gitaar gaat slopen, je de plug in de gitaar laat zitten en de versterker aan laat staan. Dit is om er voor te zorgen dat je Gitaar niet in stilte ten onder gaat. Het is namelijk de bedoeling dat als er een Gitaar wordt gesloopt, er een hoop herrie te horen is. Het geluid van een gitaar die ten onder gaat is namelijk een zeer bijzonder geluid en dat klinkt beter als het hard is. Het is te vergelijken met het geluid van een stevende zwaan. Vervolgens moet je bepalen wat er heel moet blijven. Je kan wel zomaar je Gitaar op je versterker kapot slaan, maar dan heb je geen versterker meer. Je kan er bijvoorbeeld veel beter voor kiezen om dat op een politie auto te doen mocht er één in de buurt staan. Ook moet je goed rekening houden met je omgeving. Niet dat je iemand per ongeluk een Gitaar voor zijn hoofd gooit. Dat komt echt verschrikkelijk hard aan voor het slachtoffer. Zo zijn er een aantal zeer belangrijke dingen waar je over na moet denken voordat je je Gitaar sloopt of in de brand steekt.

Toch is de vraag nog niet beantwoord van het waarom. Waarom moet er een Gitaar kapot? En waarom moet dat altijd met een hoop kabaal? Na langdurig onderzoek is het volgende duidelijk geworden voor mij.

Al de gitaristen die hun Gitaar slopen zijn eigenlijk een offer aan de Gitaargoden aan het brengen! Schijnbaar is het zo dat als je een Gitaar offert aan de Gitaargoden, je daarna veel beter Gitaar kan spelen.

Dat is het antwoord op de vraag. En dit is zeer belangrijk antwoord. Want nu weet ik hoe ik nog sneller Gitaar kan leren spelen. En daar komt het dus vandaan, de Gitaarsloperij. En natuurlijk ga ik daar aan meedoen.

Ik ga een videofilmpje maken waarin ik Gitaren kapot ga slaan, ik ga ze brandend door de lucht laten slingeren aan een ketting en ik ga ze laten stuiteren. En daar heb ik natuurlijk wel een aantal Gitaren voor nodig. Gelukkig werkt mijn overbuurman op de stort en heeft hij 5 oude kapotte gitaren geregeld en van een maatje kreeg ik er nog 2. Nog een paar oude Gitaren op de rommelmarkt gevonden en ik zit nu in totaal op 9.

En dat is nog lang niet genoeg. En hier heb ik de hulp van de trouwe lezers voor nodig. Mocht je een oude kapotte Gitaar in de hoek hebben staan, Geeft hem alstublieft aan mij! Want mijn nieuwe cd is bijna af en daar hoort een videoclip bij. En het is altijd goed om de Gitaargoden te vereren! Mocht je er 1 hebben kan je hem bij Dik afgeven of mij even bellen. Doneer je oude Gitaar voor een goed doel, voor de Gitaarsloperij!

Groetjes Matthijs Snoek

Gitaarpaniek

Lekker gitaarspelen. Gitaarspelen en muziek schrijven. Of gitaarspelen en de buurman irriteren.

Of gitaarspelen en roken. Of gitaarspelen en bier drinken. Of gitaar spelen en in paniek raken. Je kan zo een hoop dingen bij gitaarspelen in een zin plaatsen. En vandaag gaan we in op het `in paniek raken´.

Je kent het wel, je gaat vrijdagavond optreden met de band. Echt een belangrijke avond voor de band.

Er komen mensen van het recordlabel en er worden video opnames gemaakt. Twee uur rijden en een half uurtje file. Alles opgebouwd en heel de zaal staat vol. Bij het eerste nummer springt er een fan het podium op en struikelt over de kabels. Met twee biertjes in zijn hand valt hij boven op jouw effectenbak terwijl er net van twee kanten een rookmachine afgaat. Terwijl je niks meer ziet klautert de fan op in de rook en trekt daarbij, per ongeluk, je gitaarkabel uit je versterker. De input van je versterker raakt daarbij zwaar beschadigd. Na een rondje op het podium gelopen te hebben, stagedived de fan het publiek weer in. Tussen de glas schreven en het gemorste bier zie je nog net het lampje van je effectbak uitgaan en rook opstijgen uit de voeding. Ondertussen breekt ook je lage E snaar en staat je floyd rose helemaal ontstemt. Dit speelt zich allemaal af in ongeveer 24 seconden. En je bent pas net begonnen met de show.

Een mooi voorbeeld van gitaarpaniek.

Onlangs heb ik een enorm keerpunt in mijn leven bereikt. En dit keerpunt heeft voor een ander soort gitaarpaniek gezorgd. Ik heb van Dik een mooie Spaanse gitaar gehad, een gitaar met van die nylon snaren.

En ik vind het prachtig om er op te spelen. Het kost wat meer moeite om er net zo snel op te spelen zoals een elektrische, maar als het eenmaal lukt is het geweldig. En soms zit ik er op het gemakje op te tokkelen met een kopje thee erbij. Wel is het voor mij even wennen om geen stroom te gebruiken als ik gitaar speel maar goed, dat is niet waar de paniek vandaan komt. De paniek komt voort uit het feit dat ik al mijn hele leven tegen de akoestisch gitaar ben. Ik was er altijd simpelweg op tegen en schonk er het liefst zo weinig mogelijk aandacht aan. Daarbij had ik de opvatting dat er altijd overdrive op je gitaar geluid moet staan. Altijd zeg maar.

Natuurlijk kan je meer of minder overdrive gebruiken maar het minimum is toch wel standje vier. En op een Spaanse gitaar zit geen overdrive. En er is ook geen versterker. Maar toch vind ik het leuk om er op te spelen. Volkomen tegen al mijn principes in, waar ik er niet zo veel van heb. Paniek dus.

Verwondering en paniek. Gitaarpaniek. Zou het komen omdat ook ik langzaam ouder word? Of zou het komen omdat ik ondertussen een zeecontainer vol wiet op heb gerookt? Of zou het komen omdat ik mij de laatste 4,5 jaar in veel meer soorten muziek als alleen maar metal heb verdiept? Verwarring en paniek.

Nog meer gitaarpaniek. Vanaf mijn 11de jaar ben ik gitaar gaan spelen. Twee jaar later begon ik mijn eerste metalband. Niet dat ik wist wat een metalband was, maar ik had een versterker met overdrive en een drummer.

Achteraf was het meer een slechte hard rock band dan metal maar goed. In de 18 jaar erna is metal en hardrock altijd mijn rode draad geweest. En als je metal wilt maken heb je een plectrum nodig. Ik ben jaren bezig geweest om voor mezelf de juiste plectrum te vinden. Een paar jaar geleden had ik hem eindelijk te pakken. Een paarse, kleine keiharde plectrum met een scherp puntje eraan. Die is sindsdien mijn beste vriend.

Op de akoestische gitaar echter, leg ik die plectrum wel eens weg en speel ik met mijn vingers! Vingers!

En het erge is, is dat dat doorsijpelt. Ook op mijn elektrische gitaar speel ik soms zonder plectrum.

En dat beschouwde ik altijd als ware heiligschennis. Volkomen tegen mijn principes in! Alweer!

Zo zie je maar hoe gevaarlijk een akoestische gitaar kan zijn. Het fundament van fatsoen zijn gebroken.

Gelukkig komt Joe weer spelen met de G3. Prachtig. Daar krijg ik altijd goede ideeën van. De G3 is een gitaar project wat al jaren draait. Elk jaar komen ze in een andere samenstelling. Dit jaar is de line-up:

Joe Satrinai, John Petrucci en Uli Jon Roth. Ik heb al kaartjes en mijn lieve vrouw wil rijden dus dat wordt gewoon weer een prima avond. 3 gitaristen die allemaal hun ding gaan laten zien gevolgd door een grote jamsessie. Gitaarmuziek luisteren en bier drinken!

Mocht je niks te doen hebben, zaterdagavond 14 april in Eindhoven. Groeten Matthijs Snoek

De Koningen der Gitaarderij.

Ik heb ontdekt dat er een groot verschil zit tussen een gitaarheld en een gitaarkoning. Je zou kunnen zeggen dat dit een kwestie van smaak is maar deze rubriek heet onzinnige gitaarpraat dus hier doen we niet aan smaak. Hier doen we aan onzinnige gitaarpraat. Even terug naar het begin. De edele heer J. Hendrix was natuurlijk niet de eerste gitaarheld van zijn tijd maar wel één van de eerste gitaristen die, na zijn dood, gekroond is tot gitaarkoning. Helaas heb ik hem nooit live kunnen zien maar gelukkig zijn er genoeg cd’s en video’s waarin je de beste man kan zien spelen. Gezien de status die hij na zijn dood wist te verwerven kunnen we met recht spreken van een gitaarkoning. Van een afstand bekeken leek het alsof hij twee regels voor zichzelf had opgesteld. Wat je ook doet, doe het met je gitaar. En alles wat je met je gitaar doet, doe dat dan onder invloed van drugs of alcohol. Twee regels waar ik mezelf helemaal in kan vinden. Hoewel ik eerlijk moet zeggen dat ik niet altijd onder invloed gitaar speel. Meestal wel hoor. Lekker jointje erbij, glaasje whisky en een kopje citroen thee. En dan lekker spelen of muziek schrijven, heerlijk gewoon.

Helaas nam hij op zijn 27ste iets te veel verdovende middelen en begaf zijn lichaam het. Gelukkig had hij een groot deel van zijn muziek voor ons opgenomen zodat wij er nog steeds van kunnen genieten.

Nu was ik laatst bij de heer Paul Gilbert op bezoek. Hij gaf een gitaar masterclass waar ik natuurlijk bij moest zijn. Paul heeft in het verleden in verschillende bands gespeeld en leuke projecten op touw gezet. Ik heb hem natuurlijk leren kennen via Racer X. Heerlijke muziek met geweldige solo’s maar helaas een wat mindere zanger. Wat mij betreft had hij Racer X beter compleet instrumentaal kunnen uitvoeren maargoed.

Paul had twee muziekanten ingehuurd uit Nederland die 10 nummers ingestudeerd hadden. Allemaal covers.

En allemaal covers die mij zeer verbaasde. Behalve één. En al die covers bracht hij op zijn eigen manier met zijn gitaar. De covers liepen uit één van Elton John tot weet ik veel wie. Voordat hij aan een nummer begon legde hij eerste rustig uit wat hij zo zou gaan spelen, en wat voor technieken hij gebruikte bij dat nummer. Ook legde hij de theorie van de gebruikte toonladders en akkoorden uit wat ik zeer interessant vond. En dan ging hij spelen. De leraar gaf ons les. Naar mijn mening stond er een gitaarheld voor mijn neus. Het gemak waarmee hij zijn gitaar bespeelde deed mij denken aan Joe Satriani. Een echte gitaarheld. Maar. Als we Paul een gitaarheld noemen, hoe zit dat dan met J. Hendrix die een gitaarkoning is? Wat laten we wel wezen. Paul Gilbert speelt een heel stuk beter als Jimi, heeft een beter geluid, heeft meer muziek opgenomen en hij leeft nog steeds. En hij is al ouder als 27 jaar. Dus eigenlijk presteert hij op alle fronten beter. Vooral op het punt dat hij nog in leven is. En toch ken ik Paul Gilbert als gitaarheld, en niet als gitaarkoning. Die ene cover die mij niet verbaasde was van de heer Hendrix. Een prachtige uitvoering. Een gitaarheld die een nummer van de koning covert.

Toch hebben we nog steeds geen antwoord op de vraag waarin een gitaarheld verschilt van een gitaarkoning. In deel 4 van onzinnige gitaarpraat hebben we al besloten wat er vereist is voor de status van een gitaarheld.

Grote versterkers, mooie gitaren, een fucking goeie band, solo’s waar gitaarliefhebbers stil van worden, goed geluid plus bijbehorende show en natuurlijk mooie vrouwen. Maar al deze dingen maakt iemand nog niet tot een koning. Een koning regeert, en heeft zijn eigen land of grondgebied. Een koning heeft zijn eigen leger en natuurlijk zijn eigen muziek. Een koning is onbetwist de baas en verslaat zijn tegenstanders met gemak.

In Jimi zijn geval was het zeer duidelijk. Hij regeerde in zijn tijd de gitaar. Zijn grondgebied bestond uit talloze festival terreinen en podia waar hij speelde. Zijn leger bestaat vandaag de dag nog steeds in de vorm van talloze fans die elk weekend weer dat oude versleten T-shirtje van Hendrix uit de kast halen.

Jimi had zijn eigen muziek, in die tijd viel er ook niet veel te coveren, en speelde solo’s die men nog nooit eerder had gehoord. Tegenstand had hij ook niet op het gebied van gitaarspelen, hij was toen simpelweg de beste in wat hij deed. Vroeger was het heel simpel. Je had kutmuziek en je had Jimi Hendrix, en daar zat weinig tussenin. Vandaag de dag is alles anders. Er zijn zoveel gitaristen die in aanmerking komen om tot gitaarkoning gekroond te worden dat het een onbegonnen zaak lijkt om een keus te maken. Ik noem een paar voorbeelden. De koning van de bleus: BB King. De koning van de reggae: Bob Marley. De koning van de jam sessies: Frank Zappa. De koning van de neoklassiek; Yngwie fucking Malmsteen. De koning van de hardrock: Gary Moore. De koning van de instrumentale gitaarmuziek: Joe Satriani. De koning van vreemde muziek:

Steve Vai en zo kan ik er nog wel een paar opnoemen wat ik natuurlijk ga doen. Jason Becker, Marty Freedman, Slash, Jeff Beck, Michael Romeo, Dave Mustaine en iedereen waarvan ik niet weet hoe je hun naam schrijft. Deze mannen weten het allemaal. Jimi Hendrix is de gitaarkoning. Bijna iedereen van de bovenstaande gitaristen heeft wel eens een nummer van Jimi gecoverd. En nog veel meer muziekanten zijn geïnspireerd door de koning. En ze willen het allemaal, de kroon overnemen van Jimi. Helaas dacht Jimi daar heel anders over en heeft hij de kroon meegenomen naar de gitaarhemel. Een koning wijst namelijk zelf zijn opvolger aan. En aangezien hij nog niet verschenen is om een nieuwe koning te kronen, lijkt het erop dat koning Henrdix nog niemand heeft gezien waar hij zijn kroon aan af wil staan. Groot gelijk heeft hij. Er kan er maar 1 de baas zijn. En er is er ook maar 1 de baas. Jimi Hendrix is de Koning Der Gitaarderij.

ALL HAIL TO THE KING! Ik zet nog maar is een cd’tje van hem op.

ALL HAIL TO THE KING! De wel edele heer JIMI HENDRIX.

Groeten Snoekhond de Vagebond.

De gevoelige snaar.

Nou zat ik laatst in de Xinix, rustig een jointje te roken, en was in gesprek over dynamiek en gevoel in de muziek. Dit gesprek heeft mij aan het denken gezet dus hierbij een uiteenzetting van onzinnige gitaar gedachten. Even terug naar vroeger. Vanaf mijn 11de jaar speelde ik gitaar en zo snel als ik de kans kreeg, begon ik met het maken van metal. Vaak kreeg ik te horen dat er weinig gevoel in onze muziek zat.

Die kritiek kwam vaak van simpele, doorsnee mensen die Q-music als bron van alle muziek zien. Voor wie het niet weet, Q-music is een radiostation, waar ze de mainstream muziek draaien die op dat moment populair is. En ze draaien de muziek waar het meeste geld in omgaat. En omdat op de scheepswerf waar ik werk, die zender altijd aanstaat, ken ik heel hun playlist uit mijn hoofd. Zeer vervelend maargoed.

Ik vind het persoonlijk een gevoelloos vat van muzikaal verderf. Terwijl volgens de algemene opinie er op die zender de beste, gevoeligste en lekkerste muziek te horen zou zijn. Graag wil ik eens kijken naar verschillende soorten gevoel in de muziek en hun uitingen ervan.

In dit mooie jaar 2017 werkt het internet nog steeds en als ik rustig op youtube ga kijken, kan ik bands van over heel de wereld bekijken en beluisteren. Een zeer prachtige uitvinding. Al met al zijn er enorm veel verschillende stijlen muziek waar elke keer een ander gevoel uit klinkt. Gevoel klinkt namelijk op een bepaalde manier. Zo klinkt grind en hardcore vrij agressief waarbij het gevoel van boos of ontevredenheid past. Bij het beluisteren van hardcore moet ik altijd aan de door gesnoven Feyenoord hooligans denken, die met groot plezier een complete stad afbreken. Uit reggae klinkt bijvoorbeeld een heel ander gevoel als uit hardcore. De reggae muziek is veel rustiger en kalmer en vaak zien de muzikanten die dat spelen, er zeer relaxed uit. Als de muziek relaxed klinkt hoort daar bijvoorbeeld een gevoel van tevredenheid bij.

Nu spreekt er, naar mijn mening, uit allebei de muzieksoorten even veel gevoel. De één is enorm tevreden, de ander enorm opgefokt. Er zit alleen enorm veel verschil in het gevoel en de daarbij behorende uiting.

De gemiddelde hardcore fan leeft meestal iets meer gehaast dan de gemiddelde reggae fan die het leven wat rustiger beleeft. Zo denk ik dat er in al de verschillende stijlen muziek, van metal tot gospel, van hardcore tot reggae allemaal even veel gevoel kan zitten. Het zijn alleen verschillende gevoelens of een mengeling ervan. Blijheid, verdriet, boosheid, teleur gesteldheid, bewondering, tevredenheid, eenzaamheid en ga zo maar door. Uit die gevoelens komen de verschillende muziekstijlen voort. Een heel ander verhaal is echter de dynamiek.

Naar mijn mening is dynamiek hetzelfde als dynamiet. Ten eerste zit er maar 1 letter verschil in en ten tweede is het zo dat ik er van hou om in een nummer, na een break, met volle kracht los te gaan. Zoals dynamiet.

Je steekt iets aan, hoort het sissen en het klapt uit elkaar. Geweldig! Dat was tot een paar jaar geleden mijn persoonlijke overtuiging. Nu begin ik langzaam ook wat ouder te worden en luister ik meer verschillende stijlen en daar leer ik een hoop van. Zo heb ik geleerd dat mijn muziek zeer veel gevoel bevat, en zeer weinig dynamiek. Nu zou je kunnen zeggen dat bijvoorbeeld hardcore te hard en te snel is voor dynamiek maar het tegendeel is waar. In sommige hardcore nummers uit de jaren 90, deden ze er soms wel 3 of 4 minuten over om tot een climax te komen. Langzaam opbouwen naar het moment van totale destructie. Dat er na de climax geen enkele dynamiek mee in zit is niet erg, we hebben ten slotte net al een dynamische stukje gehad dus eerst weer even een kwartiertje doorstampen. Dus zelfs in zeer agressieve muziek kan veel dynamiek zitten.

Hierin schuilt de wijze les voor mij. Iets meer dynamiek in mijn muziek aanbrengen, en al doende leert men. Zo heb ik vorig jaar een filmpje genaamd Maandagmorgenmuziek op youtube gezet waarin ik geprobeerd had om wat meer dynamiek te stoppen. Dit is toen niet echt goed gelukt, en het geluid van het filmpje was ook niet echt goed, of ronduit slecht. Gelukkig heeft een week meerdere dagen dus heb ik nogmaals geprobeerd om nieuw nummer te schrijven met een wat dynamischer verloop. Op youtube te vinden onder

Snoek-Dinsdagmorgenmuziek. Na evaluatie is gebleken dat de opdracht mislukt is. In het nieuwe nummer is een hoop gevoel te bekennen, maar weinig dynamiek. Zoals het bij mij vaker het geval is als ik een nummer schrijf. Er wordt tot 4 geteld en vanaf dat punt ga ik los en hou daar een minuut of 4 later weer mee op.

Ik heb simpelweg geen geduld. De enige keer dat ik mijn gitaar langer als 5 seconden laat uitklinken, is aan het eind van een nummer, na het slot akkoord. Vorig jaar heb ik een cd geschreven vol instrumentale gitaarmuziek. 9 nummers van in totaal 35 minuten. En als ik het terugluister kom ik weer tot dezelfde conclusie, veel gevoel, zeer weinig dynamiek. Ik heb gitaristen gezien die een halve minuut de tijd nemen voor 1 noot! Een halve minuut. Das lang hoor. En laten we wel wezen, die ene noot kan geweldig dynamisch zijn, maar als iemand er tegelijk 666 nootjes overheen speelt, hoor je die ene noot niet meer!

En die iemand ben ik. Als ik de kans krijg speel ik overal een gitaarsolo overheen, en het liefst zo snel mogelijk. Het rustige werk bewaar ik voor als ik 45 word.

Tot die tijd ga ik proberen om zo snel mogelijk gitaar te spelen.

W.F.M. SNOEK

Fortarock 2016

In tegenstelling tot vroeger ga ik tegenwoordig naar festivals om bands te bekijken. Vroeger deed ik dat heel anders, ik nam voor 7 dagen bier en wiet mee, en probeerde dat dan in 3 dagen op te maken terwijl er leuke bandjes aan het spelen waren. In de auto naar huis bladerde ik het programma boekje dan nog is door en kwam er dan achter dat ik zeer vette bands had gezien, waar ik niks meer vanaf wist.

Tegenwoordig kijk ik ook daadwerkelijk naar de bands die spelen, en luister wat ze aan het doen zijn. Dit is soms niet altijd even slim. Wat ik bedoel is het volgende, vroeger speelde de bands naar mijn mening altijd prima. Altijd! Zelden of nooit heb ik mij geïrriteerd aan slechte bands. Dit kwam doorgaans omdat ik te erg onder invloed was om de backdrop te lezen, het programma al kwijt was, bij het verkeerde podium stond of op zoek was naar de muntjes automaat. Waar ik vervolgens plectrums in de machine stopte omdat mijn geld op was. (werkt niet!) Vandaag de dag doe ik dat anders.

Op naar Fortarock dus! Op zondag 5 juni. Door het vette programma had ik al een half jaar kaartjes liggen en het wachten duurde best lang. Maar eindelijk was het zover. Een uurtje in de auto, even parkeren, een stukje lopen en we waren er. Even snel muntjes halen, een kluisje huren en een jointje draaien en we gaan van start.

Gelijk als eerste band begon HAVOK. Om 12 uur. Een thrash metal band uit de V.S. die in de tent mochten openen. Een leuke band om wakker bij te worden maar voor de rest niet echt mijn ding. Dat komt waarschijnlijk omdat ik in het verleden ontelbare thrash bands heb gezien en die deden het een stuk beter als HAVOK. Dus even snel naar de metal markt en een broodje erin. De zon begon ook lekker te schijnen en de sfeer kwam er ook goed in. Door naar de volgende band FLESHGOD APOCALYPSE. Nooit van gehoord maar we zaten in de schaduw van de tent toen ze begonnen te spelen. Een zeer leuke verrassing. De band blijkt uit Italië te komen en brengen ons zware metal met allerlei invloeden. Het podium was echt super aangekleed en de bandleden zagen er net zo verzorgd uit. Later hebben we op de metal markt de laatste cd van de band gehaald omdat mijn meisje toch wel heel nieuwsgierig was. Echt een goeie cd! Vette band!

Gelijk aansluitend speelde SUICIDAL TENDENCIES. We hebben snel een paar nummers gekeken maar ze konden mijn aandacht niet vast houden. En dan, dan wordt het drie uur! DARK FUNERAL! Prachtig.

Helaas heeft deze band het nadeel dat ze pas na ongeveer 15 minuten dezelfde nummers gaan spelen. Het eerste deel van de show klinkt alsof en van alles kapot is en alsof er te veel bandleden aan het spelen zijn.

Na een minuut of tien begint het op te knappen. Je kan nu ook de gitaar onderscheiden van de rest wat ook wel fijn is. Nu was het zo dat de zon buiten de tent ook op standje Black Metal stond dus veel van de aanwezige mensen in de tent stonden daar voor de schaduw. Super leuk om hun reacties op DARK FUNERAL te zien. Sommige stonden echt vol ongeloof te kijken. Prachtig! Maar ook heel gevaarlijk.

Omdat ik nogal wat wiet wegrook op een dag, en de zon ondertussen dwars door alles heen scheen, had ik besloten wat rustig aan te doen met het bier. DARK FUNERAL bracht daar verandering in. Rond vier uur kwamen we de tent uit om AMON AMARTH op het hoofd podium te bekijken. Wederom lekker in de zon.

Toch maar een paar glazen water en een broodje. Op zich is AMON AMARTH een leuke band maar omdat ik net DARK FUNERAL had gezien vond ik het wat rustig allemaal. En warm! Gelukkig zou ABBATH zo beginnen in de tent dus wij weer terug. Dit zou een zeer speciaal optreden worden voor ons. Wij volgen de beste man al jaren. Nu is het zo dat ABBATH natuurlijk uit Immortal komt, en inmiddels voor zichzelf is begonnen na een enorme band ruzie. Zijn nieuwe cd was ook net uit dus kom maar op! Helaas. De eerste twee nummers werkte ABBATH zijn gitaar niet, waardoor het complete begin in het water viel. Ik stond bijna vooraan en kon ABBATH gewoon horen schelden op zijn gitaar technicus. En hij was niet erg vriendelijk haha. Toen alles eindelijk werkte hebben ze een super show gespeeld en ik vond het helemaal te gek. Er kwamen ook oude Immortal nummers voorbij en alles was prachtig! Rond half zes kwam aansluitend MEGADETH. Eén van de bands waar ik voor kwam. Want ik hou van gitaarsolo’s. En daar was het best wel tijd voor inmiddels. Want het was al half zes! En nu kwam MEGADETH!

Dave Fucking Mustaine. Een wereld gitarist. En ze begonnen gelijk met Hangar 18. Eindelijk gitaarsolo’s.

Ik vind MEGADETH een te gekke band, met goede muzikanten, goeie nummers, goed geluid en ze maken goeie cd’s. Alles is eigenlijk gewoon goed van MEGADETH. En wederom een band waar je dorst van krijgt.

Terwijl ik lekker in de zon sta te genieten van de band gaat er een man voor mij in het gras op de grond zitten. Langzaam zakt hij in elkaar en gaat het licht uit. Op zijn rug staat een tattoo met de tekst: Last Men Standing.

Super grappig dat hij precies voor mijn neus in elkaar zakt! Rond half 7 is MEGADETH klaar en begint OBITUARY. Op zich een leuke band maar niet echt iets voor mij. De situatie was echter zo dat, wanneer je te ver weg liep bij OBITUARY, je het geluid van de band Babymetal hoorde. Verschrikkelijk! Dus toch maar weer terug naar OBITUARY. Daarna zou er nog een band komen waar ik speciaal voor kwam. KING DIAMOND! Wederom een band die het gitaarwerk serieus neemt en volop gitaarsolo’s spelen. Het podium zag er prachtig uit met een super lichtshow. Echt prachtig! Gelukkig stond in de tent het geluid inmiddels ook wel aardig. De rest van de dag was het geluid in de tent gewoon verschrikkelijk. Het schijn enorm moeilijk te zijn om een band op een goeie manier uit te versterken. Gelukkig ging het bij KING DIAMOND goed en hebben we genoten van een super show. Er kwamen een hoop oude nummers voorbij en ik heb echt genoten. Na dat de King klaar was vonden wij het wel genoeg geweest voor vandaag.

Al met al had ik acht bands gezien, een stapel cd’s gekocht en mijzelf prima vermaakt. Gelukkig wilde mijn meisje terug rijden, goed plan, en zijn we lekker naar huis gegaan.

Het was een leuk dagje uit en voor mij als gitarist, was er genoeg te bekijken.

Groeten W.F.M. SNOEK

Stel je voor, je bent een Gitaar. En in dit geval een donker rode Gibson Les Paul.

In het vorige deel hebben we besproken hoe je van boom tot gitaar bent getransformeerd. En nu, nu hang je in een gitaarzaak aan de muur. Te wachten op je eerste eigenaar. En dat wachten duurt best lang. De eigenaar van de gitaarzaak heeft een oogje op jou en heeft je prijs met 500 dollar verhoogd zodat je niet verkocht wordt. Na een half jaar aan de muur te hebben gehangen klinkt er, midden in de nacht, ineens gerinkel. Er vliegt glas in het rond en twee meter naast je, zie je een enorme stoeptegel landen. Ineens wordt je van de muur gehaald en in een tas gestopt. Een Tas! Geen mooie koffer met groen fluweel aan de binnenkant, nee een tas! Je wordt achter in de kofferbak van een auto gegooid en je realiseert dat nu jou reis over de planeet begint.

Als je uit de tas wordt gehaald, blijk je terecht te zijn gekomen in een achterstandswijk in Rotterdam zuid. De man die jou vannacht heeft opgehaald blijkt Barrie te heten en speelt in een bluesband genaamd Barrie’s bluesband. In zijn kelder heeft Barrie een oefenruimte gebouwd voor zijn band en daar kom jij terecht. Elke week wordt je gebruikt met de oefensessies maar de rest van de week, ben je opgeborgen in je tas. En wordt je in de gangkast gezet. De enige van wie je verder aandacht krijgt is Harrie, de kat van Barrie. Elke dag probeert Harrie vol overgave de deur van de gangkast open te krijgen, om bij de zak met kattenbrokjes te komen, die naast jou in de gangkast staan. Ineens wordt er niet meer geoefend. Onafgebroken sta je in de gangkast en vraagt je af waarom. Twee maanden later volgt er een politie inval. Op maandagmorgen om zeven uur. Barrie wordt aangehouden vanwege een wietplantage. Die bleek zich in de oefenruimte te bevinden waar jij normaal gesproken muziek maakte. Alles wordt in beslag genomen, zelfs de kat, en je komt in de politie opslag voor in beslag genomen goederen terecht.

In een tas!

De politie officier die de loods met goederen beheerd blijkt een corrupte agent te zijn, die zaken doet met de Rotterdamse onderwereld. Samen met 25 kilo in beslag genomen wiet en een kilo coke, wordt je overgedragen aan een nachtclub eigenaar die 3 nachtclubs heeft. In nachtclub ‘de vergeten avond’ wordt je aan de muur gehangen. Je ziet overal om je heen mooie vrouwen en rock & roll maar helaas wordt er niet op je gespeeld. Ergens begin je de hoop op te geven.

Dit is totaal niet wat je er van had verwacht toen je nog een boom was. Toch is dit nog niet het einde van boom nr5. Zaterdagnacht rond 2 uur s nachts komt Slash de nachtclub binnen. Een zeer goede vriend van de nachtclubeigenaar. Hij haalt jou achter de bar vandaan en houd je trots omhoog met de woorden: Heb ik van een corrupte wout haha!! Terwijl Slash een joint draait bouwen 2 strippers een gigantische gitaarversterker op het podium. Je hoort de nachtclubeigenaar zeggen dat als Slash op het podium een vette solo geeft, hij de gitaar, jij dus, mag houden.

Helaas wordt je eerst ondersteboven op de bar gelegd. Deze keer wordt de in beslag genomen coke op jou uitgestrooid en beginnen Slash en de eigenaar alles op te snuiven. Totaal van de kaart stapt Slash het podium op en zet de versterker gelijk op 9. Terwijl hij verdwaast om zich heen kijkt begint de eigenaar te schreeuwen: Spelen, spelen, solo!! Eindelijk wordt je weer bespeeld!

Het voelt geweldig en jij, als gitaar, gaat helemaal op in het gitaarwerk van Slash. Je besluit dat hij, Slash, je beste vriend wordt. Er staan lampen op je gericht en iedereen vindt jou prachtig.

Na een half uur spelen, gaat het mis. Terwijl Slash compleet uit zijn dak gaat op zijn nieuwe gitaar, besluit hij op de bar te springen om zijn solo te vervolgen. De sprong gaat goed, de landing iets minder. Slash glijdt uit en klapt voorover over de bar heen. Ondersteboven klappen jullie samen tegen het drankrek aan. Een enorme ravage, overal glas en drank, en Slash die verbaast omhoog krabbelt. Alsnog springt hij op de bar en gaat verder met zijn solo.

Het voelt geweldig. Nu voel je jezelf een echte Gitaar. Ook regelt Slash een mooie koffer voor je. Met van dat zachte, groene fluweel! Het Leven Is Goed Want Nu, Nu Ben Je Een Gitaar!

Met vriendelijke groet W.F.M. Snoek

Stel je voor, je bent een gitaar. Of iets dichter bij het begin, je bent een boom.
Daar sta je dan. Lekker in het regenwoud. Vogeltjes op je takken en een zonnetje erop. Al misschien wel 100 jaar sta jij op je plek te wachten tot dat ene moment, dat je net als een rups een vlinder wordt. Van een boom tot een elektrische gitaar. Vanuit de verte klinkt het geluid van verlossing. Bulldozers, kettingzagen en een hoop herrie. Super spannend, nu gaat alles eindelijk beginnen. Door de radio van het werkvolk hoor je voor het eerst rock & roll, vermengt met het geluid van de kettingzaag. Prachtig! Diep van binnen besluit je dat je een elektrische gitaar wilt worden en hard rock wilt gaan maken. Het moment van omzagen beschrijf ik beter maar kort. In ons menselijke geval voelt het alsof je net boven je voeten wordt doorgezaagd met een kettingzaag. Het mindere deel van de transformatie zullen we maar zeggen. Nu kan de heilige reis eindelijk beginnen.

Gezellig met je vriendjes achterop de vrachtwagen. Ook krijg je voor het eerst een stempel opgeplakt en heet nu: nr5. Een hele verbetering. Eerst was je een naamloze boom in het regenwoud, nu ben je boom nr5. Na een reis van 3 dagen wordt je in het water gegooid en daal je in volle vaart de berg af. Een verschrikkelijke reis. Een aantal van je vrienden overleeft de reis niet en versplinteren tegen de rotsen aan de oever. Het gekraak maakt je onrustig en je beseft dat het helemaal niet gemakkelijk is om een gitaar te worden. Uitgeput kom je aan bij de houtzagerij. Langzaam word je uit het water getakeld en op een soort karretje gelegd.

In de verte zie je de zaagbladen al draaien. Spannend! Het moment van doorzagen gaat beginnen. Nu zit er een enorm verschil in omzagen en doorzagen maar voor jou, als boom zijnde, maakt het geen verschil. De pijn is ondragelijk en er blijft maar weinig van je over. In stukjes wordt je in een doos gestopt en op het vliegtuig gezet.

Langzaam wordt je wanhopig en begint een donker gedeelte van je reis. Na weken heen en weer gereden te zijn, kom je aan in de gitaarfabriek. Eindelijk gaat de deksel weer van de doos af. Eindelijk licht! Langzaam gaat de deksel open. Door de spleet zie je de mensen, dezelfde rara wezens die jou hebben omgezaagd! Langzaam halen ze jou uit de doos en leggen jou op een tafel. Als je om je heen kijkt zie je, je nieuwe familie. De Gibson familie wel te verstaan.

Overal aan de muur hangen gitaren die al af zijn en de één is nog mooier dan de ander. En iedereen en alles is lid van de familie. Op de gitaren staat het Gibson logo, op de T-shirts staat het logo, op de auto’s, op de gitaarkoffers en zelfs op de koffiebekertjes. Terwijl je op de tafel ligt hoor je dingen over illegaal gekapt hout en hoe mooi jij eruit zie als stuk hout.

Je komt tot het besef dat je eigenlijk in de mooiste gitaarfabriek van allemaal bent beland! De Gibson gitaarfabriek wel te verstaan. Het laatste deel van de transformatie gaat een stuk sneller. Je wordt op maat gezaagd en geschuurd. Dat schuren voelt heerlijk! Een compleet nieuwe ervaring voor je. Er worden ook nog wat gaten in jou gefreesd, en tenslotte wordt je netjes overgespoten. Donkerrood! Je lievelingskleur. Dan is het tijd voor de samenvoeging.

Je had er al over gehoord maar wist nog niet goed wat er ging gebeuren. Langzaam voel je een ander stuk hout, vrij dik en langwerpig, tegen je aanschuren. Het andere stuk hout blijkt precies in een uitgefreesd stuk van jou te passen, en voordat je het weet zitten er 4 grote schroeven door jullie samen heen. Door jou en door het andere stuk hout! Voor eeuwig verbonden! Dan worden de onderdelen erop geschroefd en krijg je eindelijk snaren. Nu gaat het gebeuren! Super spannend. Je gaat getest worden en wordt aangesloten op een enorme versterker. Helaas rookt de man die de gitaren test wiet en legt jou onderste boven op de grond. Hij gaat naast je zitten en begint een joint op je achterkant te draaien! Verschrikkelijk! Eigenlijk ben je nog maar net een gitaar en hebt nu al ruzie met de mensheid. Wat een vernedering, gebruikt worden als joint draai tafeltje. Wanneer de beste man klaar is sluit hij je eindelijk aan. Op dat moment gaat de hemel open en schijnt er een lichtstraal precies op jou. Alle hemelse wezens komen kijken bij jou inzegening.

Je klinkt geweldig en speelt prima! En nu gaat je reis pas beginnen.

Het Leven Is Goed Want Nu, Nu Ben Je Een Gitaar!

Als dit geen onzinnige gitaarpraat is weet ik het ook niet meer haha. Volgende keer meer over de reis van boom nr 5 en zijn transformatie.

W.F.M. Snoek

Ps: Nance en Esmeralda, sorry voor de boom en het omzagen daarvan.

Heerlijk! De winter komt er weer aan. Lekker bij de kachel gitaarspelen en warme chocomel drinken. Kaarsjes aan, gordijnen dicht, de drums op 166,6 bpm en gaan!
En, langzaam gaan we ook weer op weg naar het Herfstfestival wat wil zeggen dat er weer twee mooie avonden aan komen. Lekker bandjes kijken terwijl het buiten koud en nat is. Ook een mooie tijd om is een gitaarbeurs te bezoeken. En in mijn geval was dat de Vintage Guitar Show in Veenendaal. Na een uurtje rijden arriveerde ik op de plek van bestemming. Spannend, spannend. Vroeger ging ik vaker naar dit soort beurzen maar ik was er al een aantal jaar niet meer geweest. Dus was ik nog benieuwder naar wat ik te zien zou krijgen. Voor een paar euro entree was ik binnen en kom het feest beginnen.

Gelijk bij binnenkomst werd je omringt door gitaren. Overal standjes met gitaren, onderdelen, versterkers, snaren en noem maar op. Eigenlijk een super grote gitaarzaak voor 1 dag. Maar dan met zeer exclusieve gitaren. Zeer mooie oude gitaren in alle soorten en maten. Ik heb prijskaartjes gezien van wel 25.000 euro. Helemaal gek. Gitaren van meer als 50 jaar oud! Echt waar, het leek wel een soort gitaar museum, maar dan kon je ze gewoon kopen.

Helaas lag mijn budget rond de 25 euro dus helaas geen nieuwe oude gitaar. Wat ik wel heb gekocht is een volume knopje voor mijn versterker. Die was ik al een tijdje kwijt en zie maar is dezelfde te vinden. Gevonden dus! Want op de beurs waren ook standjes met alleen maar losse gitaar onderdelen. Echt alles. Elementen, stem knopjes, bruggen, slagplaten noem maar op. Dus mocht je nog op zoek zijn naar iets wat je niet kon bestellen op internet, dan is de kans groot dat je het op zo’n beurs wel kan vinden.

Wat ook leuk was om te zien was al het gitaarvolk wat daar rondliep. De bezoekers waren natuurlijk ook vrij vintage en ik vond het leuk om te zien dat mensen van rond de 65 jaar oud, nog steeds zo staan te glunderen bij zulke gitaren. Iedereen daar was enorm enthousiast en de sfeer was gezellig.

Voor de iedereen die van gitaren houdt, zijn dit zeer leuke uitjes. En zeker voor in de winter.

W.F.M. Snoek

Prachtig, mooi en helemaal geweldig. Op marktplaats kwam ik een oude Charvel/Jackson tegen die ik graag wilde hebben. Uit de tijd dat de geachte heren nog samen gitaren bouwden,

namelijk eind jaren 80. De toenmalige eigenaar vroeg 300 euro. Voor 250 euro en 5 gram wiet ging de Jackson mee naar huis. Een gitaar van ruim 30 jaar oud en nog steeds speelt hij prima. Een vrij simpele uitvoering in het blauw. Wat ook leuk is aan de gitaar is dat er nog Charvel/Jackson op de kop stond. Want snel daarna splitsten ze zich op en kwamen de Charvels en Jacksons apart op de markt.

Nu is het zo dat een goede vriend van mij wel eens gitaren verbouwd, en hij was van plan om er weer 1 te gaan doen. In het verleden heeft hij al eens een Jackson (Kelly) voor mij verbouwd waar ik zeer van onder de indruk ben. Hij maakt van je elektrische gitaar meer een soort houtsnijwerk. Dus toen ik hoorde van zijn plannen kwamen we vrij snel overeen dat de 30 jaar oude Jackson onder de bijtel moest. Toen hij vroeg wat ik ongeveer wou als ontwerp, heb ik gezegd dat hij maar moest kijken wat hij zelf wou maken…

Op dit punt in de tijd heb ik de gitaar helemaal uit elkaar geschroefd en heb hem bij Lenson afgegeven, en heb ik hem niet meer gezien totdat hij af was.

Een paar maanden later op een vrijdagavond, hadden we met de band afgesproken om een biertje te doen en onze nieuwe demo te luisteren. Kick ass! 3 instrumentale nummers met volop gitaarsolo’s. We hadden voor de gein 3 nummers opgenomen, thuis op zolder, om is te kijken hoe dat zou aflopen. Een kennis van ons wilde alles voor een zacht prijsje wel opnemen, en we hebben het laten masteren in Den Haag. Het eindresultaat is best leuk te noemen. En zeker voor een demo. Ik zal ze in de mediaspeler zetten zodat jullie ze vast kunnen luisteren. (www.wfmsnoek.com) Maargoed, na een paar biertjes en een joint stonden Ericson en Lenson voor mijn neus met de vraag mijn ogen dicht te doen. Goed plan. Dus kreeg ik de Jackson weer terug. De gitaar bleek te zijn veranderd in een knettergek houtsnijwerk. Toen ik hem kreeg was ik stil. En verbaast. En stil. Echt prachtig. Lennart bleek aan Ericson te hebben gevraagd om een mooi ontwerp voor de gitaar te maken, en nadat ze dat helemaal uit hadden gewerkt, heeft Lenson de bijtel ter hand genomen. Echt waar, een meesterwerk! In elkaar gezet door twee goede vrienden van mij! Ik vind het zeer speciaal en voel me enorm vereerd.

Gitaarspelen dus. Op mijn nieuwe gitaar! Ik heb een filmpje laten maken op youtube zodat je de gitaar in actie kan zien. En actie maakt deze gitaar zeker wel. Actie reactie zoals ze zeggen!

Als je op youtube intikt: wfmsnoek – maandagmorgenmuziek, dan krijg je het filmpje te zien waarin de nieuwe Jackson zijn werk doet. En voor het geval dat je zin hebt in nog meer instrumentale gitaarmuziek, dan kan je op mijn website in de mediaspeler de demo van onze band luisteren: https://www.wfmsnoek.com.

Veel luister en kijk plezier toegewenst. HEIL JACKSON!!!

W.F.M. Snoek

Wat kan je eigenlijk allemaal met een gitaar doen? En waar is de gitaar eigenlijk voor gebouwd? Een deel van het antwoord is in elk geval: een nummer opnemen met je band en zorgen dat je op de slim cd terecht komt! Prachtig. Ik heb hier weer de nieuwe SLIM cd voor mij liggen met weer de meest uiteenlopende muziekstijlen bij elkaar op 1 cd. Goeie muziek voor in de auto! Met name nummer 11 vind ik helemaal geweldig. Goeie Rock & roll!

Ga vooral zo door! In deze tijden zou je verwachten dat de slimmerik en de slim cd digitaal verschijnen, maar nog steeds krijg ik elke 3 maanden een papieren boekje en 1x per jaar een cd! Groot respect voor de stichting SLIM! Tijd dat ik ook weer is een band bouw zodat ik volgende keer een plekje in kan nemen op de volgende slim cd. Want dat ik onzinnige gitaarpraat kan doen, daar zijn we na 6 delen wel achter haha.

Een nieuwe Band. Ja man, goed plan zoals wij zeggen. Maar 1 band is toch echt te weinig. Zover als ik ben op gitaar kan ik mij niet meer concentreren op 1 muziekstijl. Moeilijk, moeilijk. Maar er moeten toch echt bands komen snoekhond! Goed dan. Mijn eerste nieuwe band heet:

SNOEKHOND AND THE HELLRAISERS. We zijn nu stiekem een half jaartje aan het oefenen, en ik heb het prima naar mijn zin. We zijn een instrumentale metalband.

Overigens is voor mij persoonlijk de betekenis van instrumentaal: overal overheen soleren, wat ik vol overgave doe! We zijn oorspronkelijk begonnen met een zanger erbij genaamd Hassan. Helaas liep niet alles zoals gepland, plus het feit dat je Hassan niet boven de gitaarversterkers uit kon horen. Nadat hij zijn 3de zanginstallatie had opgeblazen en zijn keel kapot had geschreeuwd, heeft hij besloten om af te rijzen naar Syrië om deel te nemen aan een of andere oorlog. Aan welke kant hij stond is ons nog steeds niet duidelijk maar wel zaten wij zonder zanger. Na onze eerste bandvergadering, zoals dat heet, hebben we gestemd voor instrumentale muziek. Wat ik een prima plan vind, plus dat je Hassan toch niet hoorde.

Het zag er wel super goed uit. Een zeer boze man met een lange baard die in de oefenruimte stond te schreeuwen, alsof zijn leven er van af hing, terwijl je hem helemaal niet hoorde. Eigenlijk had ik het moeten filmen nu ik er zo over na denk, maargoed. Misschien hadden we het achteraf iets zachter moeten zetten voor hem, dat hij zichzelf ook kon horen. Nee man. Versterkers moeten harder, niet zachter.

We hebben een nieuwe band. Nieuwe ideeën, nieuwe muziek, nieuwe projecten en nieuwe gitaren! Er komt een zeer mooie tijd aan zoals men zegt. Een tijd van overvloedige gitaarsolo’s op een veels te hard volume. Ons eerste optreden gaat natuurlijk gebeuren in de XINIX. Daar gaan we van start! Want in de XINIX komen bands om het leven, maar ook staan er weer nieuwe op. Zo gaat dat. Al sinds er bands aan het spelen zijn.

En nu heb ik ook weer een nieuwe band! Het leven is goed.

Ik wens ieder een prettige zomer toe. Ik ga heel de zomer oefenen op mijn nieuwe gitaar.

Samen met mijn nieuwe band. Het leven is goed.

Gegroet W.F.M. Snoek

De Gibson.

Soms gaan er ook dingen goed. Zoals laatst. Ik had in de hoek nog een oude fender staan waar ik eigenlijk niks mee deed. Het was een Yngwie Malmsteen versie en nog made in de u.s.a. ook. Helemaal niks dus. Ik ben weliswaar een oprechte Malsteen discipel, maar die gitaar, daar kan ik weinig mee. Ik heb geleerd dat fender en ik niet op 1 lijn zitten. Gelukkig blijven dat soort gitaren geld waard en rees het plan om hem den deur uit te sturen.

Na wat zoekwerk op internet viel mijn oog op een zwarte Gibson Les Paul studio. In Amersfoort bij gitaarzaak KeesDee. De Gibson was ingeruild en ook zaten er emg elementen in ipv de originele gibson elementen. Wat de waarde wat dichter naar mijn plan bracht. Dus mijn voorstel aan de gitaarzaak was om hem om te ruilen voor de fender. Uiteindelijk heeft mijn vrouw er voor mijn verjaardag nog wat centjes bij gedaan en de deal was rond. Fuck off met de fender en een zeer hartelijk welkom voor de Gibson.

Mijn tweede echt Gibson, net als Slash, helemaal prachtig! Ik ga een fles Jack Daniels halen!

Inmiddels zijn we 3 maanden verder en speel ik alleen nog maar op de Gibson les paul. Terwijl er aan de muur toch zeker nog 3 vette gitaren hangen. En terwijl ik al jaren op superstrats speel. Je weet wel, toplocks, floyd rose, 24 frets en gruwelijke humbukkers erin. Das hele andere koek als een Gibson Les Paul. Zou ik dan eindelijk volwassen zijn? Hhmm.

Nu is het zo dat de Gibson Les Paul modellen pas sinds 1952 op de markt kwamen. Volgens mij de Les Paul Goldtop met een trapezebrug. Sinds die tijd is de Gibson Les Paul een net zo groot begrip geworden als bijvoorbeeld Jezus christus. En dat terwijl de machtige mensen bij Gibson meneer Paul in eerste instantie uitlachten. Toen de beste man voor het eerst zijn idee kwam laten zien voor een solidbody gitaar, werd hem doodleuk verteld dat dit hem echt niet ging worden. En er werd hem verteld dat een bedrijf als Gibson zeker niet van plan was om dit soort rare gitaren te gaan bouwen. Gelukkig zijn er nog meer gitaarbouwers!

De jaren erna kwamen ze er bij Gibson achter dat de toekomst toch echt in de elektrische gitaar zit. En dus werd Les Paul doodleuk opgebeld om te vragen of hij zin had om toch nog is te komen praten over zijn ideeën. Ik denk niet dat ze van te voren wisten dat de gitaar zo’n groot succes zou gaan worden.

Inmiddels zijn er zoveel gitaarmerken en soorten dat de keus vandaag de dag zo uitgebreid is, dat als je niet weet wat je wilt, je een enorme miskoop kan doen. Om nog maar is terug te komen op de fender, die ik niet meer heb! Je zou denken dat als jou idool op een bepaalde gitaar gitaarvuurwerk maakt, dat die gitaar toch echt wel een goede gitaar moet zijn.

Helaas is dit niet altijd het geval. Net als die fender. Een hele goede gitaar met goede afwerking en hardware. Maar voor mij was het niks terwijl je het wel over een gitaar van rond de 1200 euro hebt. Met mijn nieuwe ouwe Gibson heb ik dat speciale gevoel wel. Alles wil gewoon als je op die gitaar begint te spelen. En dat is hoe ik het wil.

Eindelijk heb ik een gitaar gevonden die het met mij eens is. Inmiddels zitten er weer originele gibson elementen in zodat het geluid ook weer helemaal prima is. Echt een fijne gitaar. OOOHhhh!! Tijd voor een nieuwe instrumentale gitaarband.

Tijd voor een nieuwe cd. Tijd om te stoppen met werken en heel de dag knetterstoned gitaar te spelen. Tijd om te verhuizen naar de polder, waar iedereen wiet verbouwd en een eigen oefenruimte in de schuur heeft. Tijd om een nog grotere versterker te kopen.

En daar is het allemaal tijd voor, simpelweg omdat de snoekhond een nieuwe oude gitaar heeft.

Groeten aan alle gitaarfans in de xinix. W.F.M. Snoek

En een speciaal dankwoord. Les Paul, enorm bedankt voor je goede gitaar. Prachtig!

Overdrive. Oversturing. Ergens gaat teveel stroom doorheen en het klinkt alsof het kapot gaat. Overdrive. Prachtig. Even terug naar de wereld van de grote oversturing. De mensheid was toen al volop bezig met muziek in al zijn soorten. Helaas heeft het eeuwen geduurd voordat er op een normaal hoorbaar volume werd gespeeld. Laten we stellen dat voor de tijd van de grote oversturing het woord “geluidsoverlast” nog niet ingeburgerd was onder de wereldbevolking. In die tijd waren er geen versterkers met een overdrivekanaal, en waren de gitaarhelden van toen aangewezen op hun eigen creativiteit. Er waren mensen die schroevendraaiers in hun speakerkasten staken om een extra ruw geluid te krijgen. Ook zetten men de versterkers simpelweg op 10 waardoor het geluid begon te oversturen. Toen de tijd gebruikte men uitsluitend buizen versterkers, en als er teveel stroom door een buis heen gaat, begint hij te oversturen. Voor ons gitaristen was dat een kantelpunt in de gitaarwereld. Binnen tien jaar waren over heel de wereld gitaristen versterkers aan het oversturen om een goede overdive te creëren. Zeer goede tijden voor de muziekhandel zullen we maar zeggen. Niet veel later kwamen er versterkers op de markt met een apart overdrive kanaal zodat je kon kiezen tussen clean en overdrive. Dit alles bracht het begin met zich mee van de HardRock en alle bijbehorende bands.

Inmiddels zijn we in 2014 beland waarin de elektronica zijn hoogtij dagen meemaakt. Door de jaren heen zijn er van alles en nog wat aan versterkers op de markt gekomen. Ik heb versterkers gezien die eruit zien als ruimteschepen inclusief bijbehorende verlichting, of versterkers die door de jaren heen zoveel hebben meegemaakt dat alles met prikkeldraad bij elkaar gebonden is om het toch maar 1 geheel te laten zijn. Wat ik wil zeggen is dat vandaag de dag er een enorme keus is aan gitaarversterkers. En bijbehorend een enorme keus aan overdive. En voor een metalgitarist is het zeer belangrijk dat de overdrive in orde is. En dat wil niet bij iedereen zomaar lukken heb ik gemerkt.

Mijn eerste versterker was 30cm bij 30cm en 15 watt. Het merk was

The Animal. Zeer frustrerend! Er kwam een verschrikkelijk slecht geluid uit, maar dat wist ik toen nog niet. En er zat een rood knopje op waar overdrive bij stond. Met andere woorden. Ik kon toen bijna geen gitaar spelen en had enorm slechte spullen maar, ik kon wel gitaarspelen. En hard! Dacht ik. Niet veel later had ik mijn eerste baantje, sparen voor een andere versterker. En dat ben ik nog steeds aan het doen, want het geluid kan altijd beter.

Maar wat zorgt er voor dat je overdrive naar je zin klinkt? Goede vraag.

Het begint bij het begin. Je moet een goede elektrische gitaar hebben. En dan draait het met name om de elementen. De pickups. Voor het geluid zijn deze onderdelen zeer belangrijk. Want je kan nog zo mooi spelen, als je slecht elementen in je gitaar hebt zitten, komt er een slecht geluid uit.

Vervolgens moet je een goede gitaarversterker hebben. Vaak probeert men met overdrive pedaaltjes, of effectprocessors een goede overdrive te maken.

En vervolgens versterken we het uit met een transistorversterker. Op deze manier lukt het maar zelden om een goede overdrive te bouwen. Dus. Koop een buizenversterker. Dit is vaak de beste oplossing om een goed gitaargeluid te krijgen. Buizen. Stroom. Een zeer goede combinatie. En dan nog een goede speakerkast eronder. Deze drie dingen; Je pickups, je buizenversterker en je speakerkast. En met deze drie dingen kan je eindeloos variëren totdat je, je eigen perfecte overdrive hebt gevonden. Daarnaast kan je met effectprocessors het geluid nog wat bijschaven en er leuke effecten overheen gooien, maar probeer altijd het overdrive geluid uit je versterker te halen. want de elektronica van tegenwoordig, kan nog steeds niet op tegen de ‘oude’ buizenversterkers. Alhoewel ze tegenwoordig zeer mooie versterkers op transistor basis bouwen, is en blijft een buizenversterker de mooiste uitvinding op dat gebied. Helaas is het ook zo dat als je een goede versterker wilt, je rustig een euro of 1000 kwijt bent.

En helaas duurt het wel even voor je dat soort bedragen bij elkaar hebt gespaard. Dus komen we toch weer terug bij waar het allemaal begon.

Wiet verbouwen in de achtertuin. En morgen weer naar je werk. Sparen voor de nieuwe Engl met 6 eindbuizen erin. 150 watt! Helemaal gek.

Die moet ik echt wel hebben. Haha.

De groeten aan de buurman. Rock & roll!

W.F.M. Snoek

Gitaar spelen. Klinkt simpel in een korte zin.

Overal worden gitaren gebruikt om muziek te maken, bijna iedereen op aarde weet wat een gitaar is. Toch is het zo dat verschillende gitaristen zich enorm onderscheiden in hun spel. Als we een aantal stijlen op een rijtje zetten waar je met een Gitaar kan excelleren, komen we tot een zeer gevarieerd lijstje. Blues, jazz, klassiek, rock, gospel, metal, folk en ga zo maar door. En in alle genoemde stijlen zijn, of waren, gitaristen operationeel die gitaarspelen naar een ander niveau tillen. En om het nog mooier te maken, blijkt het dat de Gitaarhelden zeker nog geen uitstervend ras zijn geworden. Ik heb het afgelopen jaar een aantal van deze personen mogen aanschouwen en heb volop genoten van al het Gitaargeweld.

Maar wat maakt een Gitaarheld nou tot een Gitaarheld? Goeie vraag.

Ten eerste is mij opgevallen dat ze altijd grote, en meerdere versterkers hebben. En ze moeten niet alleen groot en opgestapeld zijn, ze moeten ook nog is enorm hard gaan. Enorm hard. En het geluid moet dan ook zuiver blijven zeg maar,,,. Voor een gitaarheld is het schijnbaar zo, dat er nooit gezegd mag worden: nee sorry, hij kan niet harder. Niet dat alles altijd op 10 moet, maar voor als de P.A. uitvalt zeg maar.

Ten tweede is mij opgevallen dat Gitaarhelden altijd meerdere gitaren bij zich hebben. En mooie ook. 1 Gitaar is simpelweg niet genoeg. Er breekt wel is wat. Snaren of de hals en soms als je een slecht dag heb, je complete gitaar. Of hij brand af. Of hij wordt gejat. Of nog erger, ze stelen hem en proberen hem weer terug te verkopen aan de eigenaar.

Ten derde. De band die ze bij zich hebben, of waar ze in spelen, moet net zo goed zijn als de Gitaarheld. Dit is voor zulke mensen een vereiste. Je moet als Gitarist helemaal los kunnen gaan terwijl de band het begrip ’backingtrack’ vertilt naar een magische wandeling dwars door een 4×12 speakerkast heen. Heel simpel, als de band faalt, faalt de Gitaarheld en andersom. Onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Ten vierde. Je moet gitaar kunnen spelen. En goed ook. Als gitaarheld moet je je solo’s zo spelen dat mensen er niet omheen kunnen. Of ze je muziek nu leuk vinden, of niet. Helaas speelt de halve wereld gitaar dus voordat je boven de rest uitkomt, zit je wel even te oefenen. Ik was bijvoorbeeld laatst bij Joe Satriani en stond wederom versteld van zijn techniek en gave om goede instumentale nummers te maken. We kunnen Joe met het grootste gemak rekenen tot een van de beste gitaristen op aarde. Zelfs als hij een slecht dag heeft.

Een Gitaarheld. Ik denk dat de beste man zeker zijn halve leven, of meer, heeft zitten oefenen.

Even alles op een rijtje. Als Gitaarheld vertegenwoordig je het volgende:

Grote versterkers, mooie gitaren, een fucking goeie band, solo’s waar Gitaarliefhebbers stil van worden, goed geluid plus bijbehorende show en natuurlijk mooie vrouwen.

Toch heeft alles een vrij simpel begin. Ook de grote gitaristen zijn begonnen met het oefenen van toonladders. En wel in de simpelste vorm. Met 5 verschillende noten kan je al een hele solo bouwen. Wat we natuurlijk gaan demonstreren. Speciaal voor de wat jongere Gitaarhelden, of de beginnende Gitaarhelden. Let op! Elk vakje op de hals heeft een naam. Wij kiezen er voor om de noten E, G, A, B, D en E te gebruiken. 1ste snaar vakje 12 en 15, 2de snaar vakje 12 en 14, 3de snaar vakje 12 en 14. als je ze in de hier bovengenoemde volgorde speelt heb je een toonladder, genaamd E pentatonisch. Deze toonlader kun je op verschillende plaatsen op de hals spelen. Elke noot heeft 4 of 5 octaven op een gitaarhals. (kijk voor uitgebreide theorie effe op internet) Maargoed, het is dus de bedoeling dat we met alleen deze noten een solo gaan bouwen. Ik doe het als volgt, ik zet een backingtrack op youtube waarover de jeugd fijn kan oefenen. Een hele simpele hardrock backingtrack in Em.

Als je op youtube intikt: slim op zolder deel 1, krijg je een voorbeeld te zien van wat ik met de toonladder E pentatonisch kan doen. Eerst speel ik de toonladder langzaam over heel de hals, om vervolgens over een backingtrack heen te soleren. Als je op youtube intikt; slim op zolder deel 1A, krijg je alleen de backingtrack zodat je eroverheen kan oefenen met de toonladder. Veel plezier gij jeugdigen!!

De overige gitaristen die al wat verder zijn, dat zijn er nog al wat in de Xinix, wil ik graag uitdagen om ook even een youtubefilmpje van zichzelf te maken waarin men dan over dezelfde backingtrack soleert. En dan met alle toonladders die men wil door elkaar.

Noem je filmpje; slim op zolder deel 1 en dan je naam. Dan moet ik natuurlijk ook een filmpje maken, oh god, en wel onder de naam; slim op zolder deel 1 Snoek. Lachen man. Ik ben benieuwd of er inzendingen komen. En voor de mensen die wel de slimmerik lezen, maar geen gitaar spelen, die hebben dan een mooi achtergrond muziekje om de slimmerik te lezen. Ja toch?

In elk geval hoop ik dat iemand van de jongere generatie er iets aan heeft of erdoor geïnspireerd raakt. Ik vermaak me deze keer ook weer prima. Beetje over gitaren schrijven, beetje gitaarspelen, m’n meisje erbij, jointje erbij, versterker op 10, of nee wacht, hij kan op 12, en helemaal los.

De groet van de metalheads, W.F.M. Snoek

Welkom in 2014. Het jaar waarin de gitaar zijn hoogtijdagen zal meemaken!

De Gitaar. Een mooie uitvinding. De persoon die op het idee kwam verdient zoiezo een lintje. Degene die op het idee kwam om alles onder stroom te zetten en de boel uit te versterken, verdient een pallet bier.

De Band. Een bijna even mooie uitvinding als de gitaar. Vooral al iedereen tegelijk speelt.

Ik ben nu 30 jaar oud en speel al 19 jaar gitaar. In die 19 jaar heb ik van alles meegemaakt aangaande de Gitaar en de Band. Het is heel apart om te bemerken dat er weinig tot niks veranderd is in al die tijd. Toen ik nog heel klein was, en 11 jaar oud, vond ik niks prachtiger als oefenen met de band. Dat gebeurde toen de tijd in het kruithuis in Gorinchem. Tot grote ergernis van veel mensen. Bezorgde ouders, bezorgde buurtbewoners en altijd kwam ik helemaal gelukkig en tevreden thuis. Als we maar met de band konden spelen.

Vrienden en maatjes kwamen dan langs en wij, de Band, verzorgde de muziek en zorgde zo voor een leuke middag. En als je geluk had, had je een optreden gepland staan en was er een zekere spanning in de oefenruimte over het komende optreden. Alles was nieuw en geweldig! Dan had er weer iemand een nieuwe versterker of speakerkast en helemaal los. Zo door de jaren heen maak je dan van alles mee en stelt men zijn beeldvorming bij. Er moet serieus geoefend worden, en de lat moet steeds hoger……. Grotere optredens, grotere shows, meer cd’s verkopen en ga zo maar door. Maar ja, als men zegt iets geleerd te hebben moet men daar naar handelen. En dat is precies wat ik ga doen. Ik ga een band bouwen die net als vroeger is. Gewoon voor het plezier zoals men zegt. Want belangrijk is altijd het plezier.

In de tijd waarin we nu leven wordt je bestookt, van allerlei kanten tegelijk, met nieuwe muziek, clips, artiesten, en alles zo voor de neus. Gewoon op je computer kijk je met heel de wereld mee. En dat is nou net wat er voor zorgt dat het wat minder speciaal is geworden allemaal. Als je met je band iets wil bereiken tegenwoordig moet je jezelf serieus in het internet verdiepen en natuurlijk uitgebreid netwerken, promotie maken en ga zo maar door. Of niet. Gewoon lekker oefenen met de band, een biertje drinken, een rokertje nuttigen, een beetje aan de knopjes draaien, muziek schrijven, helemaal van de kaart zo hard en snel mogelijk een solo spelen, nieuwe buizen kopen, nieuwe snaren kopen, en weer terug naar de bierautomaat.

Ik denk dat het enige is wat veranderd is, ten opzichte van vroeger, dat er nu een keuze is. En voor mensen als ik is dat een simpele. We kiezen er voor om alles net wat harder te zetten! We kiezen er voor om alles net wat sneller te spelen. En we kiezen er voor om niet mee te doen aan de nieuwe hype. Helemaal weer terug naar af, waar het allemaal mee begon.

De Gitaar en de Band. Gewoon voor de lol.

Gegroet, W.F.M. Snoek

Welkom bij deel 2 zoals dat heet. Eerst even over de gitaarbattle. Natuurlijk was ik zeer benieuwt naar de uitslag en op de dag van het nieuws, nam ik plaats naast de radio. Live in de uitzending zouden de finalisten bekend worden gemaakt. Lekker een rokertje erbij en luisteren. Na 2 uur radio werd duidelijk dat de snoekhond helaas niet bij de uitverkoren acht zat. Jammer hoor. Ik had graag die gitaar gewild maargoed.

Tijd voor een echt gitaarbattle dachten wij zo.Na enig overleg werd besloten dat op het duveltjesrockfestival, tussen de bands door, de gorcumse gitaarbattle zou gaan plaatvinden.Het klinkt misschien gek, maar op alleen een marshall amp (zonder backingtacks) hebben we gedurende de dag allerlei gitaristen voorbij zien komen. Veel bekende uit de slim, maar ook onbekende verassingen. Helaas ging de snoek kansloos ten onder maar behaalde ik wel de derde plaats. Die goed was voor een fles black label!!! Goed geregeld dacht ik zo.

Ik vond zelf dat we een veel leukere gitaarwedstrijd hebben georganiseerd dat die gasten van radio twee. Bij ons werd je simpelweg bestookt met metalsolo en verder gitaargeweld. Zoiezo was duveltjesrock weer een prima feestje. Lekker weer, goeie bands, gezellige mensen en goeie wiet.

Effe denken, nog meer onzin haha. Over de gitaar bij voorkeur. Na lang nadenken ben ik tot de conclusie gekomen dat gitaarspelen eigenlijk simpeler is dan het lijkt. Je heb namelijk een hoop vakjes op de hals waar je een hoop mee kan. Om het allemaal wat makkelijker te maken heb ik een tip voor het gitaarvolk. Verdeel de vakjes in twee soorten te noemen: de goeie en de verkeerde.

Op deze manier hoef je te allen tijde maar een keuze te maken uit twee vakjes in plaats van 132 of weet ik veel hoe veel. In elk geval maakt dit het spelen een stuk makkelijker en hoef je minder na te denken. En erg handig als je gaat jammen.

Tot de volgende keer. Veel plezier met spelen!!

Rock & fucking Roll W.F.M. Snoek

Welkom in het eerste deel van onzinnige gitaarpraat!

In deze rubriek gaan we  om ons heen gaan kijken in de muziekwereld en natuurlijk onze ongezouten meningen geven over wat we tegenkomen. Gelijk van start dan maar haha. Radio 2 heeft een wedstrijd uitgeschreven genaamd “de beste gitarist van Nederland”. Dus er kwamen mensen naar mij toe van; moet jij niet is meedoen?

Goed plan leek ons! Totdat we de spelregels lazen,  over dat je een gitaarsolo uit de top 2000 moest spelen om je te kwalificeren. Tja. Hmm. Ik een e mail gestuurd naar de redactie van, he mensen, jullie hadden je wedstrijd beter de beste kopieermachine van Nederland kunnen noemen. De grote supergitaarhelden zijn niet zo geworden omdat ze van die goeie covers spelen toch? Netjes kreeg ik een reactie terug dat ik ook best een eigen uitvoering van een nummer uit de top 2000 mocht insturen. Ok dan. Toch maar een filmpje in elkaar draaien.

Het nummer wat ik heb gekozen is hey joe van de koning (J. Hendrix). Zeer fijne muziek om overheen te jammen. Helaas kwam de avond voor het filmen mijn maatje terug uit het gevang dus moest er een zekere hoeveelheid bier en wiet worden geconsumeerd. De volgende morgen was er hoofdpijn en verwarring maar we hebben toch maar een filmpje gemaakt. 8 dagen later al 400 hits haha. Super leuk voor een cover!

Na het inschrijven werd de rest duidelijk. De beste gitaristen van Nederland doen niet mee aan deze wedstrijd. Als je in het lijstje kijkt van ingezonden stukjes, mist ik een aantal namen die mij zeker helemaal zoek zouden spelen. De echt grote jongens nemen niet eens de moeite om te komen. Simpelweg omdat de beste gitarist een kwestie is van smaak. Iedereen heeft een andere mening over wat het beste is of het mooist klinkt. Ik ben er wel is een tegengekomen die Kurt Cobain de beste gitarist van de wereld vond, ik bedoel maar dat het allemaal een kwestie van smaak is. Ik denk ook niet dat ze bij radio 2  in staat zijn om te beoordelen wie de beste gitarist is.

Uiteindelijk is er een gitaar te winnen en een jamsessie met Mark Knopfler.

Dat zijn dan van die dingen die mij wel aanstaan. Die Mark speelt zo relaxed dat het wel een smoker moet zijn. Stiekem zie ik het helemaal voor me. Mark helemaal stoned van mijn wiet terwijl ik zijn amp stiekem op 10 draai, zo veel mogelijk 4×12 kasten op elkaar proberen te zetten, en vervolgens jammen totdat je vingers krom staan. Daarna naar huis met je nieuwe gitaar met een handtekening erop van Mark K. Als dit allemaal is waar zou zijn, zouden we in de hemel zijn denk ik. Volgende keer lezen jullie hoe het afgelopen is, dat zal wel een kort stukkie worden dan.

Tot volgende keer.

Met vriendelijke groeten

W.F.M. Snoek